Relaxen en feesten op Koh Phangan

De boot van Koh Tao naar Koh Phangan was dezelfde boot als die we hadden genomen toen we uit Bangkok kwamen. Dus we konden ons goed verplaatsen in de backpackers die wat witjes nog probeerden wat slaap te pakken op de boot. Wij hadden verder prima geslapen en keken wat naar buiten en lazen een boekje tijdens de anderhalf uur durende tocht.

Aangekomen op Koh Phangan merkte je eigenlijk al meteen dat het een stuk groter was: meer auto’s, meer winkels en niet alleen voor toeristen maar ook de lokale bevolking. Met twee motortaxi’s werden we afgezet bij ons hotel, en het relaxen kon beginnen. We hadden een bungalow gereserveerd voor drie nachten, met een hangmat op de veranda, en mochten we die zat worden, dan konden we ons verplaatsen naar de kussens in de schaduw op het strand waaraan de bungalows stonden. Zeer vermoeiend allemaal ;)

Het zeewater was redelijk ondiep met veel stukjes dood koraal die waren meegekomen met de stroming. Op een bepaald punt was er ook een lange zandbank waardoor het bijna leek alsof je op water kon lopen. Om nog een beetje actief te blijven hebben we gezwommen, pool gespeeld en een potje jeu de boules; het voelde bijna als de vakanties van vroeger op de Franse camping. Verder zijn we een avond Mexicaans gaan eten en de andere avond naar de night market gewandeld voor verschillende Thaise hapjes.

Op de derde dag werd het toch tijd om wat meer van het eiland te zien en zijn we met de scooter naar het noorden gereden. Daar was een koraalrif vlak voor de kust waar we hebben gesnorkeld en verder vooral in de schaduw gelegen, wat een warme dag was het! Rond drie uur reden we langs de kust naar het zuiden waar meer strandjes zouden zijn. We vonden inderdaad nog een strook zand, maar het water was nogal troebel dus besloten we om de waterval te bezoeken.

We dachten dat die wel vol water zou zijn vanwege het regenseizoen, maar in de fles water die we bij ons hadden zat nog meer water dan in die waterval :P Mja er was ook nog een uitzichtpunt bovenaan, dus de berg beklommen en we hadden inderdaad een mooi uitzicht over het eiland en de zee. Daarna reden we terug naar de kust en waren we precies op tijd voor de zonsondergang.

De volgende dag wisselden we van hotel en gingen we naar het oosten van het eiland ter voorbereiding op de full moon party. Duizenden mensen, voornamelijk backpackers komen elke maand naar Koh Phangan om de volle maan te vieren op het strand. Ondertussen is dat zover uitgebreid dat er ook feesten zijn voor de halve maan, geen maan, jungle feest, watervalfeest (met of zonder water), enz. En net als we merkten op andere plekken was er hier weer een hoge concentratie van bepaalde mensen, dit keer Israëliërs die na hun verplichte twee jaar militaire dienst komen feesten. Dus je kan opeens schnitzels eten, Israëlische salade (het enige andere daaraan was de rauwe ui naast de standaard tomaat, sla en komkommer) en hotels en menukaarten zijn in het Hebreeuws.

In de middag hebben we eerst een poging gedaan om onze laptop te laten repareren, maar helaas het bleek dat de stroomtoevoer naar de processor kapot was dus dat werd m niet. Vervolgens door naar het strand om wat af te koelen, alleen begon het weer enorm te prikken in het water, waarschijnlijk door een bepaald soort plankton, dus dat werd een korte duik. Het voordeel van zo’n toeristische plek is dat er wel weer genoeg keuze is bikini’s, dus ‘s avonds een nieuwe geshopt. Verder waren we op zoek naar een neon Tshirt voor het feest, maar we dachten die halen we morgen wel. Beter niet kunnen doen, de prijzen waren opeens verdubbeld, duidelijk geval van vraag en aanbod.

De volgende dag hebben we weer voornamelijk op het strand doorgebracht en na de zonsondergang hebben we ons omgekleed voor het feest. Eerst alle belangrijke spullen in een kluisje opgeborgen omdat er veel verhalen waren over inbraken tijdens het feest (gelukkig niets van gemerkt, maar je weet maar nooit). Naast neon Tshirts smeert iedereen ook neon body paint dus we hebben elkaar mooi beschilderd :P Met een emmertje drank (ze doen hier niet aan glazen) liepen we vervolgens het strand op waar we een Fransoos en twee Duitserse tegenkwamen. Gezamenlijk liepen we langs de verschillende dj’s, de plekken met black light (vandaar alle neonverf), vuurjongleurs, mensen die touwtje sprongen met een brandend touw (hoe bedenk je het) en verder veel feestende en dansende mensen waar tussen wij ons mengden. Het was druk, maar aangezien het strand zo’n kilometer lang is had iedereen genoeg ruimte. Helaas begon het rond half een hard te regenen. Eerst hebben we een tijdje staan schuilen, maar zijn vervolgens naar een café gegaan. Toen het wat droger werd gingen we verder naar een straat met salsa muziek (het is dus niet alleen een strandfeest, het hele dorp viert feest). Hier begon het weer te regenen en al onze mooie schilderingen verdwenen langzaam. Na nog een tijdje op het strand geweest te zijn vond ik het om half vijf wel mooi geweest, maar Falco is gebleven tot de zonsopgang.

Het idee was om uit te slapen, maar de zon brandde zo hard op de bungalow dat we er zo’n beetje uitgebrand werden. Dus ik ben maar gaan brunchen en in de hangmat kregen we nog een beetje een briesje. Aan het eind van de middag ging Falco nog even zwemmen en besloten we om de troep op het strand naast het resort op te ruimen. We hadden een lege vuilnisbak en binnen twintig minuten zat deze vol met voornamelijk plastic flessen. De zonsondergang zag er zo een stuk schoner uit ;)

Weer fris en fruitig reisden we door naar de zee aan de andere kant van Thailand, de Andaman zee. Eerst weer een minibus naar de veerboot, met de veerboot naar het vasteland, weer een minibus naar een plaats een uur verderop. Daar een uur wachten op de volgende minibus waarmee we afgezet werden op het strand van Krabi. Hier gingen we op zoek naar een boot om naar het schiereiland Railay te gaan. Er waren alleen maar longtailboten (langwerpige houten boten met motor) die in de branding dobberden, want er was geen pier. Dus de backpacks en rugzakken zo hoog mogelijk houden en ze zo droog mogelijk in de boot zien te krijgen.

Railay is verbonden met het vasteland, maar wordt afgeschermd door een hoge rij karststeenrotsen. Hier vaarden we omheen en arriveerden toen op een idyllisch wit strand. Na tien minuutjes lopen kwamen we bij ons resort waar we een iets luxere kamer hadden en een zwembad. Toch wel weer eens lekker om een aparte douchecel te hebben waardoor niet meteen de hele badkamer nat is na het douchen, of iets meer ruimte dat je je spullen kan uitstallen en ook nog gewoon door de kamer kan lopen ;)

Na een verfrissende duik in het zwembad zijn we naar het strand gegaan voor de zonsondergang en hebben we vervolgens gegeten in een van de bars. Het lijkt bijna een vast gegeven, zodra je op een eiland bent struikel je over de reggae bars. Maar het geeft wel een relaxte sfeer waar we nog een paar dagen van gaan genieten.

Liefs, Nienke

Foto's: https://photos.app.goo.gl/9A6dFkSKHmFWJaK42

PS: we hebben ook foto's van het feest, maar die staan op Falco's oude telefoon die we nu niet meer aan de praat krijgen.. Dus voor een impressie van het feest deze link van een vorige editie: https://www.youtube.com/watch?v=FBvsEkr4sDo