En toen waren we er... Taj Mahal!

Aangekomen in Agra was het eerste wat we merkten dat het toch nog een stuk warmer was dan in Delhi, bijna 40 graden! Snel in een tuktuk met de spullen en we scheurden door een stoffig stadje naar ons hostel. Ondertussen was het bijna drie uur dus hoog tijd voor de lunch. Het hostel raadde ons een restaurantje naast het hotel aan wat inderdaad prima en goedkoop eten was (we zijn er nog drie keer heen gegaan voor oa ontbijt en lunch, de hele kaart gehad ;)). Wat interessant was om te merken is hoe het toerisme nu echt op komt. Het hostel bestond pas een jaar en het restaurant pas sinds december.

In de middag wilden we alvast kaartjes kopen voor de Taj Mahal, maar dat kon alleen op de dag zelf. Dus na puffend rondgelopen te hebben in kleine straatjes rondom de Taj Mahal zijn we naar het Agra fort gegaan. Net als het fort in Delhi was deze voor een groot gedeelte van rode zandsteen gemaakt, maar deze had ook een witmarmeren gedeelte. Binnen het fort waren verschillende gebouwen in eigen stijl die steeds indrukwekkender werden. En vanaf bepaalde kanten had je al een mooi uitzicht op de Taj Mahal en de rivier die daar vlak langs stroomt.

Wat ik nog niet eerder verteld heb, is dat er in India heel veel eekhoorns zijn. Kleiner dan in Nederland, lichter en met een donkere streep over hun lijf. Je ziet ze eigenlijk overal waar iets van groen is, dus ook in het fort. Waar mensen weer meteen geld mee probeerden te verdienen door toeristen de eekhoorns te laten voeren voor foto’s.

Op verschillende reisblogs had ik gelezen dat je aan de overkant van de rivier een mooi uitzicht op de Taj Mahal had bij zonsondergang. Dus wij weer een tuktuk onderhandeld (en vijf anderen afgepoeierd) en vervolgens reden we langs zowel gebouwen die in de stijl van het fort gebouwd waren gecombineerd met een soort van krotten. Op een gegeven moment draait de tuktuk links een omhoog lopend steegje in waar je denkt dat gaat nooit, maar zelfs dan komen er nog tegenliggende tuktuks en brommertjes aan die al toeterend tussen alle mensen door slingeren.

Bij het park aangekomen, bleek dat je 200 roepies moest betalen om erin te mogen, en dat de naastliggende weg sinds een maand ook niet meer voor toeristen toegankelijk was. Dat vonden wij het niet waard, aangezien je 200m daarvoor de Taj Mahal ook al kon zien. De tuktuk chauffeur heeft ons daar toen afgezet, naast een veld voor cricket spelende kinderen. Die vonden ons een veel interessantere verschijning dan de Taj, dus terwijl wij foto’s maakten van de zonsondergang, maakten zij nog foto’s van ons, of vroegen de armsten of wij een foto van hen konden maken. Tijdens dit ritje zag je wel echt armoede, kinderen die baby’s op de arm hadden, mensen die in een geimproviseerde tent woonden, en een hoop afval en rotzooi overal op straat en in het water.

Terug bij het hotel zagen we ook het eerste (en wonderbaarlijk genoeg enige) ongeluk met al dat verkeer, een motor die aangetikt werd door een auto. Gelukkig behalve een schaafwond was er weinig aan de hand, maar goed om te zien hoe iedereen meteen te hulp snelde.

Ons idee was eerst om de volgende ochtend de Taj Mahal bij zonsopgang te zien, maar tijdens het avondeten hoorden we van mensen dat ze de openingstijden niet hadden aangepast en de Taj pas een half uur later open ging. Dus maar iets uitgeslapen en om acht uur die kant op gegaan wat een goede tijd bleek: de zeer vroege mensen waren al weg, en de massa’s toeristen nog niet aangekomen. Bij de Taj Mahal heb je drie toegangspoorten die uitkomen op een groot plein met een gebouw dat toegang geeft tot waar je het witte gebouw ziet dat iedereen kent. We hebben het rustig aangedaan en eerst alle gebouwen en tuinen rondom bezocht, zo opbouwend naar het hoogtepunt. Voor mij was dit zeker goed, want rond half tien was het al zo warm dat ik (na een nacht slecht slapen) even energie moest verzamelen en afkoelen op een bankje. Maar daarna konden we weer! De Taj Mahal is met recht een van de wereldwonderen. Niet alleen het witte mausoleum, maar alle gebouwen en tuinen eromheen maken het tot een prachtige plek.

Het mausoleum is geheel gebouwd van wit marmer, maar had ook veel meer gekleurde tekeningen die mij op foto’s nooit waren opgevallen. Ook hier had je weer de splitsing tussen buitenlanders en Indiërs zelf. Nu betalen buitenlanders ongeveer 20x zoveel als Indiërs bij alle toeristische bezienswaardigheden, maar daarna word je ook steeds overal voorgetrokken: kortere wachttijd,speciale ingang, extra flesje water, Falco mag wel binnen foto’s maken (krijgt zelfs tips) en Indiërs werden afgesnauwd. Het voelt allemaal nogal raar.

Na drie uur hadden we alles gehad en hebben we nog even op een muurtje na alle toeristen gekeken en de Taj Mahal nogmaals op ons in laten werken. Toen rammelde onze magen zo erg dat het tijd was voor de lunch in een restaurant met airco. In de middag rustig aangedaan en gewacht tot het tijd was om naar een nabij gelegen plaatsje te gaan waar we de nachttrein namen. In de middag had Falco afgesproken met de buurman dat hij ons zou brengen om half negen. Ondertussen stonden er al vier tuktuks die ons wilden brengen, maar dat zag ik niet zo zitten voor deze afstand. Om half negen was de buurman er inderdaad, maar zonder auto. Die zou om negen uur gebracht worden. We geloofden het voor vijftig procent, toch maar gewacht en gelukkig was om stipt negen uur de auto er en reed hij ons naar Tundla. Onderweg bleek dat een auto ipv tuktuk de juiste keuze was. Onverlichte wegen waar hard op werd gereden doe je liever niet op een driewieler zonder deuren..

Op het station kwamen we nog een paar bekenden tegen die we in Delhi of Agra hadden gesproken die een andere nachttrein namen. Verder lagen er overal mensen op de vloer te slapen en was het een smerige bedoening. Zelf hadden we een bankje dat lief was afgestaan door een jongen. Slechts 20 min vertraagd kwam de trein aan en vonden we snel onze slaapbanken. In een zelfde coupe (vier bedden afgescheiden van de gang door een gordijntje) als de vorige trein hadden we ons geïnstalleerd en prima acht uur geslapen tot we aankwamen in Gorakhpur. De Indiase treinen zijn echt prima geregeld (niet de allergoedkoopste klasse nemen), met airco en als je niet langer bent dan 1.75m kan je ook goed liggen.

In Gorakhpur werden we aangesproken door een Tibetaan die met ons in de trein had gezeten en vroeg of we een taxi naar de Nepalese grens wilden delen. Zo gezegd, zo gedaan (plus nog een Indiër) en reden we in een ruime twee uur naar de grens. Vijf kilometer voor de grens begon er aan de linkerkant een file te ontstaan van vrachtwagens die allemaal naar Nepal wilden. Blijkbaar staan sommigen daar ruim twee dagen voor ze verder kunnen. De taxi zette ons af bij een klein kantoortje midden in een chaotisch grensplaatsje waar we uitgestempeld werden. Met de backpacks op liepen we vervolgens de grens over en merkten we meteen het verschil tussen Indiërs en Nepalezen. Geen stress hier, maar vriendelijke mensen die ons de formulieren gaven, een tafel hadden staan waar we deze konden invullen en een kort kletspraatje.

Welkom in Nepal!

Foto's! https://goo.gl/photos/nHK3USw3Dc47ya819