Waanzinnige natuur in Vietnam: bergen en grotten

Ons guesthouse in Tam Coc lag aan het centrale plein vanwaar je ook de boottocht begon over de rivier. Eigenlijk wilden we eerst pinnen, maar toen bleek dat er in het plaatsje geen pinautomaat te vinden was, je kon enkel geld pinnen bij hotels die vervolgens 4% extra rekenden. Dus toen maar wat dollars gewisseld zodat we in ieder geval eerst de boottocht konden doen.

Voor de boottocht stapte je in een klein roeibootje die werden bestuurd door voornamelijk oudere vrouwtjes, waarbij die van ons wel de oudste was denk ik. Ze leek in ieder geval rond de zestig. Dat zij ons vervolgens voort roeide voelde wat verkeerd, dus we hebben om en om met een reserve peddel meegeholpen. Het roeien met de armen werd trouwens steeds afgewisseld door een roeitechniek met de benen. Het leek een beetje op van die fitnessmachines voor je beenspieren :P

De omgeving van Tam Coc is prachtig. Eerst vaar je door het kleine plaatsje en vervolgens door groene velden waarbij je de bergen langzaam dichterbij ziet komen. Deze rotsbergen lijken heel erg op die van Halong Bay, waardoor het hier ook wel Halong Bay op land genoemd wordt. Het vrouwtje bleek wat Frans te kunnen en met een steeds vriendelijk: Madame, monsieur, voila!, werd er gewezen op verschillende vogels, berggeiten en een tempel bovenop de berg.

Op een gegeven moment voeren we twee keer dwars door de berg heen waarbij je verschillende vleermuizen zag rondvliegen. Je moest ook goed opletten dat je je hoofd niet stootte! Bij het einde van de route lagen nog verschillende andere bootjes met eten en drinken waarbij je voor woekerprijzen geacht werd iets te kopen voor jezelf en je roeister. Ze verdienen er allemaal goed aan, want op het eind van de tocht wordt er ook nog duidelijk gemaakt dat een flinke fooi wel de bedoeling is; bovenop de toch al redelijke prijzige boottocht. Maar goed het was zeker een mooie tocht en ervaring :)

In de middag hebben we een scooter gehuurd en zijn we eerst naar Ninh Binh gegaan om te pinnen. Vijf pinautomaten later (geen geld, accepteerde geen Maestro, geen reden, überhaupt geen automaat in het hokje) was dat ook geregeld en reden we naar het Bai Dinh tempelcomplex. Onderweg zijn we eerst gestopt voor een lokale lunch: geit. Hierbij kregen we een bakje pinda’s waarvan we eerst dachten we wat aardig, maar het bleek dat je ervoor betaalde, net als de natte doekjes. We leerden ook meteen dat pinda’s blijkbaar onrijp kunnen zijn, dan zijn ze zompig, niet echt aan te raden.

Het Bai Dinh tempelcomplex bleek een stuk groter dan we hadden gedacht en beschikt over verschillende (oude en nieuwe) voornamelijk boeddhistische tempels. Als eerste zagen we een hoge toren vanwaar je via een overdekte gang de berg afliep. De gangen stonden vol met honderden beelden, allemaal net in andere poses. Onderweg waren er verschillende platforms waar weer enorme tempels gebouwd waren. Het complex eindigt onderaan bij het meer en een enorm plein. Aangezien onze scooter bovenaan stond klommen we vervolgens via de andere gang weer omhoog en hadden we op het eind een mooi uitzicht over het complex, het meer en de omringende rotsbergen.

Net als de boottocht was het een prachtige route terug langs de bergen, groene velden en slootjes vol met lotusbloemen. Dit zijn echt enorme roze bloemen die op het moment op het punt staan om uit te komen, dus benieuwd hoe dat er later uit ziet.

Van anderen hadden we gehoord dat het de moeite waard was om nog naar een grot te gaan voor een uitzichtpunt. Daar aangekomen bleek echter dat je zo’n veertig minuten trappen moest beklimmen en na het hele tempelcomplex hadden we dat eigenlijk wel genoeg gedaan. Dus het uitzichtpunt maar gelaten voor wat het was en weer terug richting het guesthouse. Dit was maar goed ook, want toen we er bijna waren begon er weer een hoosbui.

Bij het guesthouse konden we gelukkig even douchen en omkleden, want na het avondeten was het tijd voor de nachtbus naar Phong Nha. Op het moment dat je in Vietnam een slaapbus instapt dien je meteen je schoenen in een plastic tasje te stoppen. Nu is staan op zo’n traptrede met mensen voor en achter je alleen niet het meest handige moment om zoiets te doen, helemaal niet als de buschauffeur ondertussen maar tegen je blijft zeggen dat je nu, nu NU, je schoenen in dat tasje moet stoppen. Vervolgens loop je de bus in die bestaat uit drie rijen stapelbedden. Er zijn geen stoelnummers dus mensen kiezen in principe zelf een plek uit. Alleen zorgt dit er ook voor dat de co-chauffeur compleet geen overzicht heeft over welke stoel er nog beschikbaar is en maar mensen blijft duwen en roepen dat ze nu, nu, NU op een stoel moeten gaan zitten/klimmen. Maar goed, na alle chaos, stress en irritatie van beide kanten, had iedereen een plek en konden we vertrekken.

Rond half vijf ’s nachts kwamen we aan in Phong Nha waar het verrassend druk was voor dit tijdstip. Voornamelijk met backpackers die net als wij uit de bus kwamen, maar ook backpackers die onze plek in de bus weer innamen aangezien deze door reed naar de volgende plaats. Gelukkig was ook ons hotel ingespeeld op deze bustijden en was er iemand die ons verwelkomde. We kregen de sleutel en konden alvast in de kamer zodat we nog wat konden slapen.

Het Phong Nha National Park staat bekend om zijn enorme grotten die in de afgelopen jaren zijn ontdekt. De grootste grot ter wereld is bijvoorbeeld ook in dit gebied, maar deze is enkel toegankelijk voor 500 mensen per jaar op het moment, helaas niet voor ons. Maar zeker niet getreurd want er waren nog meer dan genoeg grotten over om te bezoeken. We hadden er twee uitgekozen en onze eerste stop was de Phong Nha grot. Met een boot vaar je eerst een half uur over de rivier voor je bij de grot uitkomt. Hier wordt vervolgens het dak van de boot omlaag gedaan en vaar je de grot in. En wat voor een grot! Enorme formaties van stalactieten en stalagmieten, verschillende kleuren gesteente en vooral, het blijft maar doorgaan. Een kilometer lang voeren we steeds dieper en je wist eigenlijk niet waar je moest kijken, waar je het eerst een foto van wilde maken of elkaar ergens op wijzen. Het scheelde dat we hetzelfde stuk weer terug voeren zodat we het rustig nog eens konden bekijken.

Net voor de uitgang van de grot werden we aan land gezet zodat we voor een gedeelte door de grot konden wandelen. Je merkte trouwens wel dat er goed nagedacht is over de grot om deze zoveel mogelijk te behouden (verschillende bewakers en afzettingen), maar ook over de verlichting is nagedacht waarbij met verschillende kleuren wit of geel licht de formaties mooi werden aangelicht.

De meeste toeristen stappen vervolgens meteen weer op de boot terug, maar wij besloten om ook de hoger gelegen grot te bezoeken. Na een kwartier kwamen we flink zwetend boven en voelden we de koele lucht uit de grot komen. In deze grot was een heel pad aangelegd op een kleine verhoging zodat deze minder uitgesleten werd door alle bezoekers die er rondlopen. Al viel dat met ¨alle bezoekers¨ reuze mee. Op een bepaald moment waren we helemaal alleen en hoorde je helemaal niets behalve een plok van een druppel water. Het scheelde wel dat alles goed verlicht was zodat ik me toch wat meer op mn gemak voelde en kon genieten van deze enorme en waanzinnige grot.

Na weer een half uur met de boot waren we weer terug bij de opstapplaats en zaten we net op tijd in het restaurant voor de hoosbui van vandaag losbarstte. Samen met een Canadees stel hebben we geluncht en toen besloten om met z´n vieren naar de botanische tuin te rijden. Daar aangekomen bleken ze echter al te gaan sluiten, dus vervolgens zijn we doorgereden en hebben een route van 60 km in de omgeving gemaakt. We hadden ons niet gerealiseerd dat we opeens bergen zouden tegenkomen, maar dit gaf wel een mooi uitzicht op een heel groen bosrijk stuk waar we opeens doorheen reden. Later reden we tussen de bergen door langs een rivier met een felblauwe kleur. En doordat de zon ondertussen zakte en de temperatuur daalde, ontstond er een nevel vlak boven de rivier. Hopelijk kunnen jullie het zien op de foto's!

Liefs, Nienke

Foto's: https://photos.app.goo.gl/3HvjLivUweVLlsV12