Kajakken en trekking door de jungle van Laos

Om acht uur werden we verwacht bij het boekingskantoor om vandaar met de groep te vertrekken. Acht uur werd half negen, en half negen negen uur. Maar toen waren de kayaks op de tuktuk vastgesnoerd en konden we vertrekken. Vijf minuten later werden we alweer verzocht uit te stappen, blijkbaar gingen we eerst naar de ochtendmarkt voor ingrediënten voor het avondeten.

Nu hebben we al aardig wat markten bezocht en aparte / nieuwe dingen gezien, maar we ontdekken elke keer weer wat nieuws. Zo ook deze keer. Want naast de gefrituurde vleermuizen lagen nu drie dode eekhoorns om verkocht te worden. Van de gids hoorden we dat deze hier regelmatig gegeten worden, meestal ook gefrituurd of gedroogd. We hebben het er maar op gehouden dat het te vroeg in de ochtend was om te proberen.

Met de ingrediënten (gelukkig geen eekhoorn) vertrokken we richting de rivier. Daar aangekomen bleek dat de kayaks eerst verder opgepompt moesten worden, met een kleine voetpomp… Ruim een uur later was het eindelijk zover, de kayaks konden te water en de tocht kon beginnen. Van te voren had de gids gevraagd wie er geen/weinig ervaring had en die twee werden verdeeld tussen de gids en de assistent gids. Eenmaal te water bleek echter dat dit voor de assistent gids de allereerste keer van z’n leven in een kayak was dus die slingerde nog het meest van iedereen :P

Falco en ik hadden de slag aardig te pakken en in een redelijk rechte lijn peddelden we tussen de groene bergen door. Na een tijdje merkte ik dat mijn rugkussentje blijkbaar op het ventiel van de bodem drukte waardoor er steeds lucht uitstroomde. Langs de kant konden we niet echt stoppen om bij te pompen, dus tot het eerstvolgende dorpje was het steeds “kontje omhoog” bij de stroomversnellingen om niet op de stenen te blijven hangen ;)

Door het peddelen en de stroomversnellingen kwam er ook steeds een lading water in de boot. Dus als we weer even konden dobberen was ik aan het hozen met Falco’s petje. Na een tijdje kwamen we bij het dorpje aan en konden we de boot in een keer legen en weer bijpompen. Toen we aankwamen bij het dorpje was een groep kinderen aan het vissen en het zwemmen. Het dorpje zelf bestond uit zo’n tien bamboe hutjes, een moestuin en wat omheiningen voor de varkens. Tussen de kleine kinderen, kippen en varkens door liepen we een rondje. Het voelde voor mij wel alsof we zonder toestemming door iemands achtertuin aan het lopen waren en naar binnen aan het gluren waren. Volgens de gids was het ok, maar na vijf minuten ben ik bij de vissende kinderen gaan zitten.

Een uurtje later was het tijd voor de lunch en legden we aan bij een bamboehut op houten palen die in niemandsland leek te liggen. Hier woonde een ouder stel die geheel zelfvoorzienend waren zoals we dat tegenwoordig over moderne huizen zouden zeggen. De gids was even de jungle ingelopen en kwam terug met grote bananenbladeren. Die werden op de grond gelegd, de saus en groentezakjes werden daarop leeggeschud, iedereen kreeg een bladerpakketje met daarin sticky rice en eet smakelijk. Met je hand pakte je een beetje kleefrijst en daarmee schepte je een beetje saus of groente erbij voor je het in je mond stopte. Met je andere hand was het ondertussen zaak de rondlopende kat bij het eten vandaan te houden. Weer eens wat anders dan met vork en mes aan een gedekte tafel ;)

Wat ook anders was, na de lunch vroeg iemand waar de wc was, het antwoord: zoek zelf een leuk plekje. Stapje verder nog dan het ondertussen gebruikelijke hurktoilet. Alhoewel je dan tenminste niet samen met een mega grote spin in hetzelfde hokje hoeft te zitten wat die avond het geval was. Elk nadeel heeft z’n voordeel laten we maar zeggen.

Na de lunch peddelden we nog een tijdje door voor we aankwamen bij het dorpje waar we gingen overnachten. Dit dorpje was iets groter dan welke we eerder hadden bezocht en lag ook aan een (soort van) doorgaande weg. De huizen stonden hier ook op palen zodat onder de huizen de was kon worden opgehangen, het hout voor het vuur werd opgeslagen en de meeste beesten rond scharrelden.

Het dorpje had een centraal waterpunt wat ook dienst deed als douche. Vrouwen mochten echter niet in bikini douchen. De lokale vrouwen hadden een longhy (grote aan elkaar genaaide lap stof) om zich heen gewikkeld die na het douchen werd gewisseld voor een droge. Die hadden wij natuurlijk niet, dus nadat ik het met Patricia had aan staan kijken hield zij eerst maar een handdoek om mij heen en ik daarna om haar. Ondertussen zat de lokale bevolking het allemaal een beetje gade te slaan, en ook een paar kippen kwamen het maar eens van dichterbij bekijken. Al met al een nogal hilarische situatie die zeker leuk is om een keer mee te maken, maar blij dat het niet elke dag zo hoeft ;)

Voor het avondeten gingen we met z’n alleen een biertje drinken bij het miniwinkeltje waar ook een tafel en wat plastic stoelen stonden. En wat we niet verwachten: een mega geluidsbox van anderhalve meter met luide dance muziek. Drie meiden zaten ondertussen vlakbij op stoeltjes ons te observeren om te zien of we gingen dansen, terwijl wij probeerden duidelijk te maken dat de muziek voor ons wel iets zachter mocht zodat we konden kletsen. Met een beetje handen en voetenwerk kwamen we een heel eind.

Met z’n allen sliepen we bij een familie thuis in de woonkamer. De familie zelf sliep in een apart kamertje en had acht matrasjes in setjes op de grond klaar gelegd met klamboes eromheen. Eerst nog even tandenpoetsen bij het waterpunt waarbij er een kikker in het donker tegen mij aansprong en toen was het bedtijd. Toen het licht uit ging zagen we dat er binnen vuurvliegjes rondvlogen die fel oplichten in het donker. Heel bijzonder!

Verder was ik blij met mijn oordoppen want er waren toch veel vreemde geluiden. De volgende dag bleek dat Falco nauwelijks had kunnen slapen vanwege een specifiek geluid: er had een muis net naast onze matrasjes in onze spullen zitten wroeten en geknaagd aan een zakje koekjes. We hadden misschien toch de kat binnen moeten laten.

Het ontbijt liet even op zich wachten (het idee was dat we om zes uur moesten opstaan, eten en weg, maar uiteindelijk om acht uur was het ontbijt klaar), voor de derde keer kleefrijst, nu met omelet. Vervolgens de rugzakken ingepakt, wandelschoenen aan en de trekking kon beginnen!

Met een langwerpig houten bootje werden we per drie naar de overkant van de rivier geroeid. Al wiebelend om niet in het water te vallen stapten we daar op een klein modderig plekje, te wachten tot iedereen over was. Ik zag alleen dichte begroeiing dus snel nog even de onderstukken aan de afritsbroek gedaan. Niet sexy, maar ik was er zeker blij mee, want een minuut later begon de gids zich een weg naar boven te hakken dwars door het hoge gras en bamboe. Het was een steile heuvel die door de kleigrond en eerdere regen ook zeer glibberig was. Gelukkig vond ik snel een stok voor enig houvast.

Na tien minuten was iedereen al flink aan het zweten door de klim, de vochtigheid en de warme temperatuur. Niet echt de “gemakkelijk tot gemiddeld moeilijke tocht” die ons verteld was. Bleek dat de Laotianen de zwaarte enkel aangeven voor de lengte: een vier uur durende tocht is gemakkelijk, ongeacht de intensiteit van die vier uur. Nou dat bleek zeker de komende uren! De gids hakte met zijn machete voor iedereen een goede wandelstok en die was zeker nuttig. Eerst klommen we twee uur lang omhoog over stenen, kleine glibberpaadjes, bamboe ontwijkend al kruipend of kapot gehakt door de gids. Je voelde je wel echt een ontdekkingsreiziger zo midden in de jungle.

Voor de lunch werden er stukken bamboe gehakt en als een soort bankje neergelegd. Grote bladeren vormden weer het tafelblad voor de saus. Een klein stuk bamboe was in de grond geprikt waar water over stroomde zodat je je handen kon wassen en in principe zou kunnen drinken. Op een gegeven moment liepen er ook grote rode mieren die je volgens de gids prima kon eten. Falco heeft er een geprobeerd en ze hebben blijkbaar een citroenachtige smaak.

Na het eten was het tijd voor de afdaling. De stok kwam toen zeker goed van pas want op sommige stukken was het spekglad. En dat met de afgrond precies naast je wil je elk houvast hebben dat er is. Bij dit gedeelte kwam het ook regelmatig voor dat er zoveel bamboe over het “pad” heen groeide dat we er onderdoor moesten kruipen. Anderhalf uur verder werd de begroeiing iets minder dik en opeens stonden we in een open veld waar oa rijst werd verbouwd. Over de smalle verhogingen rondom de rijstvelden slingerden we naar de weg toe. Onderweg kwamen we langs het huis waar we de dag ervoor hadden geluncht. Toen bleek dat het huis helemaal niet zo afgelegen lag als het in eerste instantie leek. Want na een hink stap sprong over een klein stroompje kwamen we bij een bamboe kabelbrug waarmee we de rivier konden oversteken naar de hoofdweg.

Hier stond de tuktuk ons op te wachten die ons weer terugbracht naar Luang Namtha. Het waren twee vermoeiende dagen waarvan ik eerlijk gezegd niet weet of ik ze gedaan had als ik een correctere omschrijving had gehad over de trekking, maar wel een kijkje heb gekregen in het leven op het platteland en de jungle van Laos. Ter afsluiting gingen we (na een verfrissende douche) nog met z’n allen naar de night market voor eten, een lokale bar gevolgd door een lokale discotheek. Vooral de studenten Engels waren enthousiast en wilden allemaal met ons op de foto. Het was erg gezellig, maar rond twaalf uur (en na vier keer het enige Engelse liedje (een beat versie van happy birthday)) zijn we terug naar het hotel gegaan.

Liefs! Xxx

Genoeg foto’s in ieder geval zodat jullie ook een beeld kunnen vormen :) https://goo.gl/photos/ZPcvGk8g8ufEu5MF6

Route Laos: https://drive.google.com/open?id=1DMsfuMtj7sASrZ0GLRPbc2fpNZI&usp=sharing