Tropisch maar zeer regenachtig Con Son eiland

Het vliegveld van Con Son is denk ik het kleinste waarop ik ooit ben geweest. Als eerste is de landingsbaan al precies pas met aan twee kanten zee, maar verder stond er ook maar een ander klein vliegtuig. Vanuit het propellervliegtuig liepen we met de 70 andere passagiers zo naar de aankomsthal, geen afzetlint of iets dergelijks. En een paar minuten later keek je via het luik waar de koffers op de band werden gelegd weer uit op het vliegveld zo’n twintig meter verderop.

Con Son eiland is het grootste van de Con Dao archipel die uit 15 eilanden bestaat. Toen we kwamen aanvliegen konden we het ook mooi zien liggen te midden van de verschillende kleuren blauwe zee.
Bij de aankomsthal stapten we in een minibusje en een klein half uurtje later stonden we in het centrum van Con Son. Dat klinkt groter dan het was, namelijk zo’n 25 straten ;) Voor het grootste gedeelte zijn het woonhuizen, en verder aangevuld met verschillende soorten winkeltjes, restaurants en verscheidene hotels en guesthouses. Na wat rondvragen hadden we een hotel gevonden, maar bij het inchecken bleek dat er toch een spraakverwarring was ontstaan: tonight vs two nights. Oftewel, we konden maar één nacht blijven ipv twee. Maar goed, eerst maar eens een duik in de zee nemen en dan zien we morgen wel weer verder.

Vanaf het strand zie je verschillende andere eilanden liggen en in het haventje allemaal gekleurde vissersbootjes. Op het strand was het niet druk, dus we konden rustig ronddobberen terwijl de zon onderging. Tijdens het avondeten hoorden we allemaal enthousiaste kreten vanuit het café ernaast. Blijkbaar speelde Vietnam tegen Zuid-Korea die avond. In het restaurant werd de wedstrijd ook getoond, alleen liep deze bijna een minuut achter op de buren. Dus toen het eten op was zijn we tussen de Vietnamezen in gaan zitten en hebben we de tweede helft meegekeken en gejoeld. Helaas, toch verloren. Nu zijn het al geen avondmensen hier, maar in dit geval was iedereen wel heel snel weg ;)

De volgende dag zijn we eerst gaan rondvragen of we die avond de schildpaddentoer konden doen. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Bij bureau één was de eigenaar er niet, maar met wat handen en voeten kregen we van de buurman zijn telefoon met de plaatsvervanger aan de lijn: we moesten die middag maar terugkomen als de eigenaar er was. Bij het algemene toerisme bureau spraken ze al helemaal geen Engels en gaven ze aan dat het veel meer kostte dan we hadden gegoogled en er geen andere geïnteresseerden waren. Maar ze zouden ons mailen als er mensen kwamen. En tenslotte bleek bureau drie niet meer te bestaan.

Dus eerst maar op zoek naar een nieuw hotel, en later verder met het uitzoeken. Vlakbij het strand waren verschillende guesthouses voor normale prijzen, dus de spullen daarheen gebracht, scooter gehuurd en tijd voor een verkenning van het eiland. Langs de kust reden we het plaatsje uit en vervolgens hadden we aan de linkerkant de zee en aan de rechterkant de bergen. De weg ging wat omhoog zodat we een mooi uitzicht over de zee hadden. De andere kant van het eiland bleek veel rotsachtiger en ruiger dan we hadden gedacht. Zeker mooi, maar geen privéstrandje om te zwemmen. Wel enorme golven die op de rotsen beukten en een flinke wind.

De lucht werd ook steeds donkerder en over zee zagen we de regen dichterbij komen. Net nadat het losbarstte zagen we gelukkig een klein hutje voor wegwerkers waar we prima konden schuilen door het afdakje en zelfs een verhoging waar je op kon zitten (of liggen, Falco vond het tijd voor een siësta, je moet iets als je wacht ;) ). Na twintig minuten was het weer droog en konden we het laatste stukje rijden over het nu glibberige modderpad. En behalve een vijftal raar opkijkende werkende Vietnamezen wat die twee toeristen nou weer kwamen doen, hadden we ook een goed uitzichtpunt over deze kant van het eiland.

Helaas was er nog geen weg die zorgt dat je een rondje kan rijden, dus voor de volgende bui weer terug gereden naar het plaatsje waar we bij het begin van de regen bij een leuk (en later bleek duur) strandrestaurant snel gestopt zijn. Onder het mom van, met zwemmen word je toch nat, ging Falco nog zwemmen, maar gleed eerst keihard onderuit op de natte tegels waar ondertussen een laag water op stond. Gelukkig niets ernstigs, dus door richting de zee.

De volgende dag eerst maar weer een rondje langs de twee bureautjes om te zien of er die avond wel een mogelijkheid was voor de tour. Vanwege de regen was het die avond ervoor niet doorgegaan. Vandaag was de eigenaar er wel, maar die vertelde dat er sinds vorig jaar een enorme prijsstijging was doorgevoerd: drie keer de prijs die we op internet hadden gezien! Voor een privétour kwam het op deze manier zwaar boven ons budget, dus aangegeven dat als ze meer mensen hadden we graag gecontacteerd wilden worden. Bij het toerismebureau hadden zich ook geen nieuwe gegadigden zich gemeld (kwamen we achter door een gesprek te voeren via Google Translate op de computer, werkte prima :P). En zelfs een snorkeltour zat er niet in vanwege het slechte weer van de dag ervoor en vandaag (het regende ondertussen weer flink) waardoor het zicht minimaal was. Helaas, geen schildpadden voor ons dus.

Maar niet getreurd (nja een klein beetje wel), er waren nog andere bezienswaardigheden op het eiland. Voor een sportief dagje hadden we twee fietsen gehuurd en wilden we naar de andere kant fietsen, zo’n vier kilometer verderop. Een peulenschil zou je denken, maar het bleek een enorm steile klim te zijn! Helemaal niet de vlakke route tussen de bergen door waar ik over had gelezen. Uiteindelijk meer lopend dan fietsend kwamen we bij het wandelpad naar de Ong Bung baai aan. Het pad liep door een natuurpark heen met onder andere een watervalletje, veel verschillende soorten groene bomen en halverwege kwamen we twee aapjes tegen.

Deze aapjes waren totaal niet mensenschuw en te zien aan het sjaaltje dat een van de twee om had kwamen ze veelvuldig in contact met mensen. Wat foto’s gemaakt en we liepen het laatste stukje naar de baai. Daar waren verschillende schommels en bankjes waar je naast het water kon zitten. Falco ging een poosje kijken of ie wat kon zien met snorkelen en ik heb op een schommel zitten lezen. Op een gegeven moment hoorde ik wat en keek achterom: zaten die twee apen in m’n tas en hadden ze net het plastic afgesloten zakje met koekjes eruit gevist! Ik liep snel naar m’n tas, maar die apen natuurlijk meteen met zakje en al de boom in om daar op hun gemak het zakje open te maken, de koekjes uit te verpakking te halen en rustig op te peuzelen… Voor de toeristen die net daarna kwamen aanwandelen was het perfect, die konden weer goed foto’s maken van aapjes die stil zaten.

De terugweg met de fiets ging een stuk sneller en met alleen remmen waren we zo weer terug in het dorp. Tijd voor een ijsje en nog een laatste keer zwemmen voor we de tassen weer moesten inpakken.
De volgende ochtend werden we om zes uur ’s ochtends opgehaald en even later bij het vliegveld afgezet. Het inchecken ging allemaal soepel en op schema stapten we dit keer een bus in die ons bij het vliegtuig zou afzetten. Echter op dat moment begon het te storthozen waardoor de deur van het vliegtuig gesloten bleef. Toen het iets minder hard ging, werden de deuren geopend en één voor één renden we van de bus naar het vliegtuig door de nog altijd stromende regen. In het vliegtuig werd ons verteld dat we nog even geduld moesten hebben vanwege de storm. Leek mij heel verstandig voor zo’n klein vliegtuig ;)

Twintig minuten later stegen we op, en een ruim half uur later vlogen we alweer boven Ho Chi Minh City waar de zon scheen. Met de bus reden we naar het centrum om onze backpacks weer af te geven bij hetzelfde guesthouse als eerder. Volgens mij leer je een stad pas echt goed kennen als je het lokale vervoer uitgevogeld hebt, dus we besloten om met de stadsbus te gaan. De bushalte naast ons guesthouse was blijkbaar opgeheven, maar 200m verder was de volgende gaf de verkeersagent aan. En inderdaad, even wachten en daar kwam de juiste bus waarmee we voor €0,30 het hele centrum doorreden.


Hier bezochten we de jade pagode, gebouwd door de Chinese gemeenschap. De pagode is gewijd aan het taoïsme en had mooie beelden. Alles bij elkaar was het echter nogal rommelig en kreeg je meer de neiging om de boel eens goed op te ruimen en schoon te maken, maar dat zal de bedoeling wel niet zijn ;) Daarna liepen we langs de rivier om vervolgens uit te komen bij een restaurant voor onze laatste maaltijd in Vietnam. Aangezien we de lunch hadden overgeslagen konden we nu een ruime selectie van onze favorieten bestellen en heerlijk opeten.

Ter afsluiting gingen we naar een café voor een drankje en live muziek. Blijkbaar was dit dé plek voor alle expats in HCMC, en wij dachten nog wel iets lokaals gevonden te hebben. Nja het was lokaal maar op een iets andere manier ;) In ieder geval gezellig en een lekkere cocktail. Morgen weer op tijd op voor Cambodja!

Groetjes, Nienke

Foto's: https://goo.gl/photos/yfCDK7KGrat5wkVX7