Van miljoenen zandkorrels naar miljoenen mensen

De route van Dalat naar Mui Ne was prachtig en zeer afwisselend. Dalat ligt op 1500m hoog waardoor we boven de wolken reden en je voornamelijk naaldbomen zag. Langzaam daalden we de berg af, en kregen we een dichtere begroeiing en loofbomen met af en toe een mooi uitzicht op de vallei. Halverwege was de weg opeens dicht vanwege een verlate aardverschuiving door de regen van die nacht en begon onze chauffeur met een flink tempo aan de omweg. Na een korte stop merkten we dat de temperatuur begon te stijgen en zagen we ondertussen groene velden met rijst, koeien en hutjes. Ook moesten we vol in de remmen voor drie overstekende varkens, je kijkt er ondertussen bijna niet meer van op. Toen we bijna bij de kust waren werd het landschap droger en reden we uiteindelijk langs zandduinen en de zee.

Mui Ne is een klein dorpje met een lange weg met hotels en restaurants langs de zee. Er is hier weinig strand, maar het staat vooral bekend om de witte en rode zandduinen. Na de lunch huurden we weer een scooter om deze te gaan bezoeken. Ik had op een forum gelezen over regelmatige aanhoudingen van toeristen op scooters door de politie die geld wil verdienen, dus vroeg dat nog even na bij de verhuurster. Ja dat kwam inderdaad voor, vooral als je naar de witte zandduinen zou gaan.

Eerst maar eens tanken (je krijgt scooters altijd bijna leeg mee) en dan verder zien. Bij het tankstation stopte net een ander buitenlands stel op een scooter en we vroegen hen of ze al politie hadden gezien. Conclusie na een halve tirade: ja zeker en ze hadden 80 dollar moeten betalen omdat ze hun internationale rijbewijs niet hadden kunnen laten zien. Juist, dat belooft wat…

We stapten weer op en nog geen 200m verder zagen we twee politieagenten op een scooter aan de andere kant van de weg passeren. Een minuut later haalden ze ons weer in en moesten we stoppen en ons rijbewijs overhandigen. Met alle kennis die we ondertussen hadden van deze praktijken waren we niet van plan om maar iets te betalen (ik had bijna al ons geld in de tas gestopt, zodat ze niet in Falco’s portemonnee konden zien hoeveel dollars we bij ons hadden, het was iets te toevallig dat die 80 dollar precies de boete was en het bedrag dat zij hadden). Na wat gesteggel over Falco’s Nederlandse rijbewijs bleven we bij het verhaal dat we al betaald hadden aan hun collega’s en dus geen geld meer hadden. Ze dreigden eerst nog dat we met ze mee moesten naar het bureau zodat ze de scooter konden innemen, maar wij bleven zeggen dat we hem gehuurd hadden. Uiteindelijk werd het een soort patstelling en met de mededeling dat we niet harder dan 40 km/h mochten rijden konden we door. Al opgelucht ademhalend reden we vervolgens langs vier andere toeristen die aan de kant gezet waren door twee andere agenten. Ze verdienen er goed aan…

Bij de rode zandduinen aangekomen parkeerden we bij een restaurant. In principe wordt er geen geld gevraagd om te parkeren, maar word je wel geacht iets te kopen. Water is altijd handig, dus doet u maar een fles. Ik gaf haar 50.000 dong en zou 30.000 terug moeten krijgen. Ze kwam echter terug met een kapot briefje van 50.000 en zei dat ze een hele van me wilde hebben en dat ze dit niet kon aannemen. Nu had ik haar een heel briefje gegeven, dus dit was weer een truc om geld te verdienen. Weer even stug volhouden en we kregen gewoon ons wisselgeld.

De rode zandduinen zijn gemakkelijk te bereiken en daardoor ook zeer toeristisch. Als je iets verder door de duinen loopt zie je nog wel het mooie uitzicht, en voor de fun kan je met een stuk hard plastic proberen om naar beneden te glijden. Dit werkt eigenlijk alleen echt als iemand je eerst een stuk voort trekt en na een paar pogingen hielden we het voor gezien. Op naar de witte duinen.

De witte zandduinen zijn een stuk uitgestrekter dan de rode en liggen naast een groot meer, wat verder inlands. In Peru zijn we in Huacachina geweest, wat qua duinen nog wel een stuk spectaculairder was, maar dit was leuk om te zien. En net als in Huacachina kan je hier van de duinen scheuren met een quad. Met mn pijnlijke stuitje heb ik dit maar niet gedaan, maar Falco heeft een half uur rondgescheurd, op en neer over de duinen heen en kwam terug met een enorme adrenalinekick ;)

Ondertussen zakte de zon steeds verder en kleurde de lucht langzaam rood, en nog roder, en nog roder. Tot bijna de hele hemel knalrood met een gouden gloed was. Dit was de meest spectaculaire zonsondergang die we ooit gezien hebben!

De volgende ochtend hadden we alweer vroeg de bus naar Ho Chi Minh City (HCMC) zodat we in de middag de stad konden bezichtigen. Op een lege maag kan je niet rondlopen, dus we begonnen bij soort foodtruck festival (maar dan met kraampjes) :P Hier merkten we meteen dat de mensen in HCMC een stuk westerser waren en ook vriendelijker reageerden naar toeristen. Na een soort garnalenrijstwafel liepen we eerst naar een hindoe tempel. Zowel van binnen als buiten enorm kleurrijk met alle beelden en afbeeldingen van goden.

Via een groen park kwamen we bij het Herenigingspaleis. Dit paleis is gebouwd eind jaren 60 nadat het vorige paleis was vernietigd. Echter sinds in 1975 toen noord Vietnam binnenviel in HCMC is het paleis niet meer in gebruik, en alles is nog in precies dezelfde staat. Aan de ene kant is het een redelijk modern gebouw, met vooral op de bovenste verdieping saaie betonnen gangen zoals je die ook in kantoorgebouwen ziet, maar de lagere verdiepingen neigen meer naar kitsch. Verder kan je ook de slaap- en badkamer zien die dan weer ouderwets aanvoelen, maar modern waren voor 1970. Op het balkon hebben we nog even gedaan alsof we zelf een koninklijk paar waren en vriendelijk staan zwaaien :P Tenslotte kom je onder het paleis waar een heel gangenstelsel is met een commandocentrum, verschillende radio- en communicatieruimtes en een extra beveiligde kamer voor de president voor het geval het paleis zou worden gebombardeerd. Zelfs de tekeningen met waar de troepen waren en de mogelijke routes hingen nog aan de muren.

Na het paleis liepen we door naar de Notre Dame, maar deze wordt op het moment gerenoveerd en was gesloten. Aan hetzelfde plein ligt ook het grote postkantoor, ontworpen door Gustav Eiffel, wat je herkent aan het ijzergebruik. Verder zie je enorme muurschilderingen van Ho Chi Minh en de telegraaf routes, en staan er nog oude telefooncellen (je moet wel goed kijken om ze te zien tussen alle toeristen door).

Iets verderop kwamen we vervolgens langs het stadhuis, in de reisgids omschreven als een neoclassistische suikertaart. En ik moet zeggen dat die omschrijving aardig klopt met de roze/beige pastelkleurige muren met witte omlijstingen. Na nog een extra rondje om ook de moskee te zien (viel wat tegen), was het tijd voor een drankje bij een rooftop bar. Hier hadden we een goed uitzicht over de stad en zag je hoeveel er gebouwd wordt. Het is echt een stad die leeft en in ontwikkeling is. Na een mooie zonsondergang namen we een taxi naar het restaurant dat we als tip hadden gekregen. Zeker een goede tip, want weer heerlijk gegeten met een selectie van verschillende Vietnamese hapjes. Ter afsluiting van de avond zijn we naar de film geweest, Spiderman. Ook deze keer geen ondertiteling en was de zaal al aan het leeglopen een half uur voor het einde van de film. Het blijft interessant om in verschillende landen naar de film te gaan en de lokale gewoontes op te merken ;)

In de ochtend wilden we naar een beroemde plek om pho bo (noedelsoep met rundvlees) te eten. Daar aangekomen bleek dat we één eigenlijk hadden moeten reserveren, maar aangezien twee het toch op was maakte dat niet meer uit. Toen maar bij een iets minder beroemde plek soep gaan eten. Via de Ben Thanh markt zijn we vervolgens weer naar het postkantoor gegaan, dit keer om een pakketje te versturen. Om die winterjas nog weken mee te sjouwen zag ik niet zitten ;)

In een redelijk tempo weer teruggelopen naar het guesthouse, tassen opgehaald en nu met de taxi naar het vliegveld. Want door het hoge tempo dat we door Vietnam hebben gereisd hebben we nu een paar dagen over om te kijken of we schildpadden kunnen zien bij de Con Dao eilanden!

Liefs, Nienke

Foto's: https://goo.gl/photos/SdCDS3ePHhH88oM96