Zon, zee en coconut beach

Aangezien we in het donker waren aangekomen in Otres Beach, hadden we de zee zelf nog niet kunnen zien. Daarom, voor we gingen ontbijten eerst een duikje in de zee! Op het uitgestrekte witte strand waren meer palmbomen dan mensen te zien, heerlijk rustig dus. Vervolgens een bananenpannenkoek met een ijskoffie en we waren klaar om richting Koh Rong eiland te vertrekken.

Samen met Paul en Ines werden we opgehaald in een karretje waar zestien mensen in pasten en al hobbelend reden we via het boekingskantoortje naar de pier. Daar stapten we over in de speedboot en toen iedereen z’n zwemvest om had gingen we er in volle vaart vandoor. De zee was rustig en veertig minuten later kwamen we aan op coconut beach, Koh Rong. Dit zag er precies uit zoals je je voorstelt bij zo’n naam: palmbomen met daartussen wat bungalows, een wit strand en een prachtig blauwe zee.

Onderweg hadden we nog een ander Spaans stel leren kennen en met z’n zessen hebben we een heerlijk relaxte middag op het strand doorgebracht. Zwemmen, langs het strand lopen, schommelen in zee, boekje lezen en kletsen; dat was het wel zo’n beetje ;) We waren even bang dat het veel zou regenen zoals het de afgelopen week had gedaan in Cambodja maar de hele dag was het mooi weer, dus ook veel zonnebrand smeren. Zelfs na al een paar maanden zon blijft het oppassen om niet te verbranden.

Voor het avondeten even opgefrist in onze bamboe bungalow die verder redelijk luxe was met een douche, normale wc, groot bed met klamboe, het grootste gedeelte van de dag elektriciteit en zelfs wifi. Verder ook de nodige mieren, muggen, torren en gekko’s (hagedissen). In Azië heb je bijna overal wel gekko’s zitten die vooral ’s avonds tevoorschijn komen, dus daar zijn we wel aan gewend. Alleen hoorden we deze avond wel een heel luide gekko. We zagen m niet, maar dachten dat het geluid werd versterkt door de bamboe pilaar waar ie waarschijnlijk in zat. Nou dat bleek de volgende ochtend toch niet het geval, een exemplaar ter grootte van m’n onderarm zat binnen! Hij bewoog verder niet, en volgens de eigenaresse was deze verder ongevaarlijk en at alleen insecten, en geen buitenlandse toeristen :P

Een van de bijzondere dingen die je kunt zien op Koh Rong is lichtgevend plankton. Hoe donkerder het is hoe beter je het kunt zien. We waren om negen uur ’s avonds al het water in gegaan, maar toen scheen de maan nog en waren er verschillende lampen aan op het strand. Daarom zijn we om half twee ’s nachts nog een kijkje gaan nemen. In het pikkedonker met een hoofdlamp en extra zaklamp liepen we naar de zee. Toen we vlakbij waren begonnen opeens vijf honden te blaffen die vervolgens op ons afkwamen. Blaffende honden bijten niet, maar dit was toch echt geen prettig moment. Vier honden gingen redelijk snel weer liggen, maar eentje bleef actief achter ons aan lopen. Met de zaklamp konden we hem redelijk afschrikken en zo de zee in lopen.

Aan het begin van de zee zagen we al wat schitteringen wanneer het water bewoog. We liepen zo’n 50 meter de zee in, die langzaam dieper werd en verderop merkte je dat wanneer je het water liet op spatten je allemaal lichtvlekjes op het wateroppervlak zat, het leek net als de sterrenhemel boven ons. En als je met je benen bewoog zag je een lichtgevende gloed onder water. Heel bijzonder!

De volgende ochtend wat uitgeslapen en vervolgens rustig ontbeten met z’n allen vanuit een luie strandstoel met uitzicht op de blauwe zee. Met z’n vieren gingen we die dag naar een ander strandje, Nature Beach, zo’n veertig minuten lopen over het eiland. In het begin liepen we langs de bungalows omhoog en daarna over een zandpad, soms door water en af en toe een weg banend door hoog gras. Nature Beach was ook weer een prachtig wit strand met zacht zand en een blauwe zee met iets meer golfslag. Toen we daar aankwamen liepen er nog verschillende Chinezen rond die foto’s aan het maken waren (een mevrouw liep op schoenen met plateauzolen op het strand in een designer jurkje..), maar die gingen gelukkig na vijf minuten weg per boot.

Daarna verschilde het weinig van de dag ervoor: zwemmen, opdrogen, schommelen, kletsen en Falco heeft nog een tijdje gesnorkeld. Al lopend langs de vloedlijn zag je wel dat aan het einde van het strand (net als op Coconut Beach) zich een hoop afval had verzameld wat voornamelijk uit de zee kwam. Eerst denk je nog, zullen we dat in zakken doen zodat het netjes opgeruimd kan worden. Kom je er daarna achter dat je het best in zakken kunt stoppen, maar dat er geen goed systeem is waar het afval vervolgens heen kan. Veel Khmer gooien veel afval aan het einde van de dag op een bergje welke ze dan in brand steken. Dit geeft enorme rookwolken en stank af, en is ook geen milieuvriendelijke oplossing…

Aan het eind van de middag zijn we weer terug gelopen en hebben we samen gegeten. Daarna had de eigenaar van een ander bungalowcomplex een kampvuur gemaakt waarbij we wat drankjes hebben gedronken. Tenslotte zijn we weer de zee ingelopen om nog een keer naar het plankton te kijken. Deze keer zag je het ook oplichten als je in het water zwom en ontstond er een hele gloed vol glinsteringen om je armen!

De volgende dag wilden we een snorkeltocht gaan doen met een boot, maar helaas waren er te weinig mensen en werd deze gecanceld. Hierdoor konden we wel meer tijd doorbrengen met Paul en Ines die die middag de boot terug naar Sihanoukville namen.

Na het afscheid besloten we om naar een klein dorpje op het eiland te lopen, Fishermen village. Het bleek dat de meeste mensen daar al lang geen vissers meer zijn, maar de naam is gebleven. Terwijl we daar rondliepen voelden we ons enigszins als aliens. Helemaal omdat de meeste mensen buiten leven en je daar dwars doorheen loopt. Aan het eind liepen we langs een gebouw waar twee westerse jongens bezig waren om het gebouw op te knappen. Het bleek dat ze daar al een paar maanden woonden en samen met steeds nieuwe groepen vrijwilligers werken aan verschillende projecten in het dorp. Zo hadden ze al veel gedaan voor het afvalprobleem, de school helpen opknappen en wilden ze nu voor een betere weg zorgen en hopelijk een kleine medische post zodat mensen niet voor veel geld naar het vasteland hoefden te gaan.

We hebben ruim twee uur met ze staan praten over hun project (In The Village) en over het leven in Cambodja, voor hen en de Cambodjanen. Ze wezen ons op een mooie plek voor de zonsondergang en werden nog uitgenodigd voor een biertje daarna in de plaatselijke kroeg (een open ruimte aan de straat met een pooltafel, twee gewone tafels met blikjes bier en voornamelijk mannen, een vrouw die een heel wandkleed aan het borduren was en wat kinderen die in en uit renden). Een van de twee jongens sprak ondertussen een aardig woordje Khmer en tolkte tussen ons en de mannen. Ondertussen probeerde hij de monteur er van te overtuigen dat die man na twee weken toch echt morgen langs moest komen om de generator te repareren. Waar in andere culturen soms de hele buurt zich er mee gaat bemoeien viel me hier op dat het redelijk tussen de twee personen bleef met af en toe een opmerking van iemand anders ter verduidelijking. Aan het eind zei de monteur dat hij zou komen, maar ik vraag het me af als ik zijn lichaamshouding zag (gebaseerd op eigen ervaringen met mensen hier zegt dat vaak meer dan de gesproken ja).

Aangezien we nog terug moesten naar onze bungalow besloten we dat het tijd was om te gaan en onder de sterrenhemel en het licht van de zaklamp liepen we terug naar Coconut Beach. De volgende ochtend was het weer tijd om de tassen te pakken en na het ontbijt namen we de speedboot terug naar Sihanoukville. Falco wilde nog een rondje door het stadje doen, maar voor mij was dat te warm en ik heb zitten lezen in een strandrestaurant met een verfrissende limonade (vers citroensap).

Aan het eind van de middag reden we met een minibus naar onze volgende bestemming voor de komende dagen en zijn we nu in het relaxte plaatsje Kampot.
Liefs!

Foto's: https://goo.gl/photos/PDEXke39o9RzZ2WL8