Relaxed Kampot

Kampot is een gemoedelijk plaatsje aan een rivier met genoeg guesthouses en restaurants, maar het is (gelukkig) verder een plaats voor de lokale bevolking en binnen twee tellen sta je op het platteland. We hebben ondertussen al een paar Cambodjaanse gerechten geproefd, maar vanavond was het tijd voor wat meer culinaire hoogstandjes in een sfeervol restaurant langs de waterkant. Om het beeld compleet te maken zou je zeggen waarbij de zon net wegzakte in de rivier, maar we waren al lang blij dat de regen gestopt was en het slechts bewolking was :P

De volgende dag hebben we het heel rustig aan gedaan. Uitgeslapen, brunch, filmpje kijken, handwas doen (de rest van de was werd heel luxe gratis door het hotel gedaan), rugzak repareren en toen het vervolgens droog was een rondje gelopen en een ijsje gegeten. Onderweg kwamen we langs een plek waar massages werden gegeven, dus hoog tijd om eens een Cambodjaanse massage uit te proberen. Om de ontspanning voort te zetten, heb ik gekozen voor een olie massage. Inderdaad ontspannend, waar ze daar blijkbaar ook vanuit gaan, want vlak voor het eind vroeg ze: wilt u nog een hoofdmassage? Ja wie zegt op zo’n moment nee bedankt ;)

Voor het avondeten hadden we afgesproken met het Spaanse stel dat we op Koh Rong eiland hadden ontmoet. Dat was heel gezellig en tot sluitingstijd zitten kletsen. Nu moet ik daar wel even bij zeggen dat sluitingstijd hier om negen uur, maximaal half tien is. En dan loop je ook echt door uitgestorven straten. Het zijn duidelijk ochtendmensen hier!

Dat zijn wij toch niet echt, maar ze beginnen er in het hotel aan te wennen dat we zo laat komen ontbijten :P Daarna twee fietsen gehuurd en zijn we eerst naar de plaatselijke markt gegaan. M’n slippers waren nodig toe aan vervanging. Verder ook nog wat fruit gekocht, waarbij we dus een hele variatie hadden zodat we weer aan een halve kilo kwamen: mangostan, salak (ook wel slangenfruit genoemd), longon (soort lychee maar met een geelbruine schil), langsat (ook een geelbruine schil en dan met kleine lychee partjes met een grote pit erin, dus meer sabbelen dan echt een vrucht eten) en cherimoya, maar die was rot en zat vol wormpjes…

Het was even zoeken naar de juiste weg, maar vervolgens reden we toch richting de zoutvelden. Eerst maakten we een stop bij een tempelcomplex met een pasgebouwde tempel, verschillende standbeelden en jonge monniken die verkoeling zochten in de vijver. We fietsen verder tussen de rijstvelden, de palmbomen en de huisjes met zwaaiende en roepende kinderen (hello, hellooo!!) toen de weg overging in een zandweg. Tot aan de zoutvelden ging dat best goed met af en toe een kuil ontwijken en om niet dezelfde weg terug te fietsen besloten we in plaats daarvan rondom de velden te gaan. Google Maps gaf aan dat dat gewoon moest kunnen.

De eerste afslag links ging inderdaad goed, en even later kwamen we bij de tweede afslag links. Deze weg was een stuk modderiger, maar leek inderdaad aan te sluiten aan de andere kant. Alleen halverwege stond er een grote schuur en bleek er geen pad langs te zijn.. Dus weer terug en verderop weer naar links. Hier hield de weg helemaal op en fietsen we op een boerenerf. De man gebaarde dat we gewoon verder konden weer terug naar Kampot. Dus over een klein paadje in het gras fietsten we door, af en toe door een modderpoel.

Echter, dat paadje door het gras ging bij de volgende afslag links over in een heel klein paadje op de verhoging tussen twee zoutvelden, gespikkeld met allemaal kleine schelpjes. Dan maar de fiets aan de hand en half ploeterend door. In de verte zagen we een groep jongens voetballen dus dat leek ons wel het dorp waar we weer konden fietsen. Helaas, verkeerd ingeschat. Al die jongens waren op blote voeten en waren door een slootje gewaad om bij dit veldje uit te komen.
Falco was op z’n slippers en liep redelijk gemakkelijk met de fiets door het slootje naar de overkant. Ik zat nog met een tas en een langere broek, dus Falco kwam terug om te helpen met mijn fiets. Op het moment dat ik aan de overkant was begon het te regenen, dus we wilden snel door, alleen bleef Falco’s slipper in de modder vastzitten, slipper kwijt! We hebben tien minuten staan wroeten, gekeken hoe de stroming liep, nog meer gewroet, maar helaas niets. Ondertussen hadden we gezelschap gekregen van de groep jongens die het maar wat interessant vonden om naar twee toeristen in de regen, in de blubber van een slootje stonden rond te dansen. Net op het moment dat we het wilden opgeven (we hadden gelukkig toch mijn nieuwe paar slippers bij ons) liep Falco een stap naar voren en stapte prompt bovenop z’n slipper!

Vanaf hier volgden we weer een modderpaadje (onderweg nog goed gekeken of we geen bloedzuigers aan onze benen hadden hangen) en kwamen we eindelijk weer bij een normale zandweg uit. Ondertussen begon het al iets te schemeren en aangezien de fietsen hier geen verlichting hebben en er ook weinig straatverlichting is, in volle vaart terug naar Kampot.

Vlakbij Kampot ligt het Bokor National Park waar we allemaal goede verhalen over hadden gehoord. Het Spaanse stel had ons nog wel gewaarschuwd om een vest of jas mee te nemen, want het park ligt op een hoge berg waar het flink kouder kon zijn. Nou dat was zeker waar, na een half uur omhoog rijden kwamen we terecht in de eerste wolken die alleen maar dikker en dikker werden tot we nog zo’n 20 meter vooruit konden kijken. In plaats van dat we aan de omgeving konden zien waar we waren, zat ik te kijken op maps.me om dan aan te geven dat rechts van de weg een megagroot Boeddha beeld moest staan. We reden heel voorzichtig van de weg af, want we wisten niet precies hoe groot te parkeerplaats was en voor hetzelfde geld donder je zo de afgrond in. Tot opeens de wind de mist open blies en er echt een mega parkeerplaats was omringd met winkeltjes waardoor je nooit bij die afgrond zou komen :P Toen ook snel een foto gemaakt van de Boeddha, maar die verdween al langzaam weer in de mist.

We reden door naar de top waar vroeger een heel dorp gebouwd was. Tijdens de periode van de Khmer Rouge is deze echter verlaten waardoor er nu een soort spookdorpje is met verlaten gebouwen langs de weg. Een van deze gebouwen was vroeger een casino, maar behalve de constructie zie je dat er niet meer aan af. Het hele spookverhaal werd natuurlijk flink versterkt door de mist waardoor je steeds maar stukjes zag en af en toe waterdruppels hoorde vallen.

Maar die paar waterdruppels vielen even later compleet in het niets toen er een enorme bui los barstte. De mist was eerst al een stuk donkerder geworden, maar veranderde dus in een hoosbui met als enige voordeel dat we iets verder om ons heen konden kijken. Om met dit weer verder te rijden zagen we niet zo zitten, en we zijn compleet doorweekt bij het (fel bediscussieerde Chinese) hotel een warme thee gaan drinken.
Na een uur regende het nog steeds pijpenstelen dus toch maar verder. Gelukkig ging het na tien minuten uiteindelijk iets minder hard en we besloten om dan wel naar de waterval te gaan. Nat waren we toch al. Bij de waterval aangekomen bleek echter dat vanwege alle regenval in de afgelopen dagen de rivier zo sterk gegroeid was dat het hele pad was overspoeld en je alleen van bovenaf de rivier kon bekijken, en niet naar de waterval kon. Ach ja, de rivier was ook indrukwekkend.

Toen we wegreden wees de parkeerwachter ons op ons achterwiel, want hij dacht dat deze lek was. Aangezien deze half in een plas water stond dacht iedereen daarna dat het gezichtsbedrog was, maar helaas. Na een kwartier rijden merkten we toch echt dat de achterband langzaam leeg liep. Ja daar rij je dan in een nationaal park met bijna geen verkeer en al helemaal geen wegenwacht. Het dichtstbijzijnde benzinestation was onderaan de berg, nog ruim een half uur rijden. In het begin ging dat nog wel met heel rustig aan doen in de bochten, maar later begonnen we de velg te voelen. Na een poosje kwam er gelukkig een auto voorbij, en met wat handen en voeten communicatie kon ik meerijden in de auto en reed Falco langzaam verder op de scooter, in de stortregen…

Het ging allemaal goed en we bereikten de benzinepomp waar we dachten wat lucht erin te kunnen spuiten. Bleek dat ze zo’n ding niet hadden, maar ze verwezen ons wel door naar een scootermaker (een garage kan je het niet noemen), 500m verderop. De man in de auto had op ons gewacht en was super vriendelijk door mij ook die laatste 500m nog een lift te geven. Bij de scootermaker bleek dat de band echt lek was, dus pompen was niet genoeg, een nieuwe band erom en we konden weer normaal terugrijden naar ons guesthouse.

Daar aangekomen bleek dat we Falco’s telefoon niet konden vinden. Ik had die in de auto gehad, dus we vermoedden dat deze daar was achtergebleven. Maar ja hoe krijgen we die weer terug zonder contactgegevens van die man? Eerst zelf geprobeerd te bellen naar Falco’s telefoon, bleek dat onze telefoons niet werken in Cambodja (niet heel handig), vervolgens bij de receptie gevraagd of ze ons konden helpen met een verhaal in Khmer dat we terug zouden gaan naar de monteur om te zien of de telefoon misschien daar was afgegeven. Falco probeerde ondertussen via Skype nog een keer te bellen, en dat ging wel. En toen bleek dat de telefoon in de achterkant van de rugzak was gevallen, en al die tijd half balancerend daar verstopt had gelegen. Pfieuw telefoon weer gevonden!

En nu is het tijd voor een warme douche, droge kleren en dan rustig avondeten ;) Groetjes, Nienke

Foto's: https://goo.gl/photos/GYR1W1K9Agpzc44i8