Vientiane en 27 uur in de (smokkel)bus

Aangekomen in Vientiane ging Falco op zoek naar een hotel. Ik had me ondertussen geïnstalleerd bij een ijsjeszaak naast de ventilator en bewaakte de tassen zogezegd. Na twee uur begon het toch wel lang te duren, maar kwam hij gelukkig eindelijk aanlopen. Tot nu toe hebben we geen sim kaarten gekocht maar er zijn momenten dat het toch wel handig is. Bleek dat de hotels wat duurder waren dan we gewend waren en hij was nog bekenden tegengekomen. Maar we hadden een hotel voor de komende nachten.

Na de lunch namen we een tuktuk naar de Vietnamese ambassade. Voor Vietnam moet je vooraf een visum aanvragen in plaats van aan de grens tot nu toe. We hadden ondertussen verschillende prijzen gehoord van mensen voor een visum, dus we dachten we gaan naar de ambassade voor de juiste en goedkoopste prijs. Dit bleek achteraf niet helemaal zo te zijn, maar goed we waren er toen toch. Na ruim een half uur wachten kregen we eindelijk een invulformulier, konden we betalen en de mededeling dat we onze paspoorten over twee dagen weer konden ophalen. Toch wel raar om je paspoort niet bij je te hebben in het buitenland.

Vervolgens weer in de tuktuk terug naar het centrum, of althans dat was de bedoeling. We waren de hoek nog niet om of hij stopte al, sorry, kleine onderbreking om iets te fixen. Zo’n twintig minuten later had de man een soort draadje gefabriceerd waarmee hij de versnelling weer aan de motor probeerde te koppelen. Dat lukte nog steeds niet dus met een slakkengangentje maar doorgereden zodat we in ieder geval weer terug waren.

Net als andere plaatsen ligt ook Vientiane aan de Mekong rivier en hebben ze hier een lange promenade waar ’s avonds veel mensen overheen slenteren. Ook wordt hier elke avond aerobics les gegeven (zelf ook nog een uurtje meegedaan :P), wel een prachtige plek om te sporten! Hier hebben we wat gedronken en gegeten met ondertussen een mooi uitzicht op de ondergaande zon boven de rivier en Thailand, wat je aan de overkant van de rivier ziet liggen. Via de night market zijn we met een omweg weer terug naar het hotel gelopen om zo de sfeer te proeven. Die was heel gemoedelijk hier met veel mensen op straat en bij eettentjes. Ook zijn ze hier een stuk vriendelijker dan in het noorden van Laos.

Aangezien Vientiane compleet plat is kan je er prima fietsen, al moet je wel goed uitkijken met al het verkeer natuurlijk. Onderweg zagen we het presidentieel paleis, Wat Si Saket (met duizenden mini Boeddha’s in nissen en half gerestaureerde muurschilderingen), het politie gebouw (waarvan we eerst dachten dat dit het paleis was; geeft al de grootte aan), Pha That Luang (compleet goudgekleurde Boeddhistische stoepa die ook op het briefgeld staat) en Patuxay (de Laos versie van de Arc de Triomphe, maar waar ze zelf een bordje bij hebben geplaatst van hoe lelijk ie is vanwege al het beton. Wij vonden het wel meevallen eigenlijk :P).

Onze laatste dag in Laos was een gevarieerde. In de ochtend zijn we eerst nog een keer naar de bakker gegaan om lekkere amandelcroissants te eten. Vooral hier in Vientiane merk je hoeveel Fransen er zijn als je naar dit soort plekken gaat.

Daarna zijn we weer op de fiets gestapt naar het COPE visitor centre. Dit indrukwekkende museum gaat over de enorme hoeveelheid bommen die op Laos zijn gegooid en hoe dit tot vandaag de dag nog steeds invloed heeft op voornamelijk de boeren van Laos. Van de honderd miljoenen bommen en bombies (de kleine bommen in clusterbommen) is rond de 80 miljoen niet geëxplodeerd. Deze liggen nog steeds door heel Laos verspreid waardoor er regelmatig ongelukken gebeuren als een boer er tijdens het spitten op stuit of kinderen die denken dat het een bal is en ermee overgooien. We hebben hier een film gezien van de impact maar ook hoe lang het proces is om een gebied bomvrij te maken. Een van de meest schokkende dingen vond ik vooral hoe mensen en kinderen tegenwoordig door metaalverkopers worden aangespoord om metaal van bommen in te leveren waardoor ze met goedkope detectors deze zelf amateuristisch proberen op te graven. Om met een positieve noot te eindigen, er is een proces gevonden waardoor het bomvrij maken versneld kan worden (en het zo niet nog 300 jaar gaat duren) en hoe COPE mensen helpt met revalideren en protheses.

Om dit allemaal een beetje te laten bezinken zijn we eerst maar rustig gaan lunchen. Daarna hebben we nog een bezoekje gebracht aan het lokale buitenzwembad en was het vervolgens tijd om naar het hotel terug te gaan.

Hier werden we om vijf uur opgehaald voor de bus naar Hanoi, Vietnam die 24 uur zou duren... We hadden nog overwogen om met het vliegtuig te gaan, maar met een prijsverschil van ruim €100 pp toch maar een keer een megalange busrit.

In de bus bleken er nog drie bekenden te zitten van de boottocht dus dat was gezellig. Verder was de bus halfvol en hadden we allemaal twee ligstoelen waardoor het best comfortabel was. Tegen tien uur stopte de bus eindelijk voor het avondeten. Hier was echter alleen nog maar wat karige rijst met een schepje drabgroenten en zeer vet vlees, niet echt smakelijk. We zouden hier twintig minuten stoppen, dus na het eten wilde ik mn tandenborstel uit de bus pakken om wat op te frissen. Bleek de bus niet meer te staan waar we eruit waren gestapt, maar was naar de zijkant van het gebouw gereden in het pikkedonker. Nogal apart, maar goed ik daarheen gelopen om mn tas te pakken. Bij de bus waren ze allemaal zakken aan het inladen en werd er gezegd dat ik de bus niet in mocht. Ja daag, mn tas ligt daar, dus ik naar binnen gegaan waar ik zag dat de kussens van sommige beneden stoelen waren weggehaald en er een ruim onder was waar die zakken in gingen. Geen vragen stellen, tas gepakt en weer terug naar de rest. Daar bleek dat de anderen helemaal de bus niet in mochten en we maar gewoon moesten wachten. Na een uur waren ze blijkbaar klaar, maar niet nadat ze zich alle drie hadden omgekleed en de kleren luchtdicht in plastic zakjes werden gestopt. Er werd nog even aan de opiumpijp gelurkt en vervolgens werd er gezegd dat we weer moesten instappen om te vertrekken. Duidelijk een moment waarop je denkt, waar ben ik in beland, zelfs mn moeder nog maar even geappt waar we waren voor je weet maar nooit.

Onderweg naar de grens kwamen we nog langs drie controleposten waarbij de chauffeur steeds alle backpacks liet zien die ze in een kleine ruimte naast de wc’s hadden gepropt. Volgens mij waren we een mooie cover op deze manier.. Eenmaal aangekomen bij de grens was het half drie in de ochtend en moesten we tot zes uur wachten voor de grens zo open gaan. Tijd voor een paar uurtjes slaap.

Om zes uur werden we gewekt dat we naar de controlepost moesten met onze paspoorten. Daar werden we compleet aan de kant geduwd door allemaal buschauffeurs met stapels paspoorten van Laotianen en Vietnamezen. Ondertussen stond er een groepje van zo’n 20 buitenlanders het maar een beetje aan te kijken. Uiteindelijk onze paspoorten toch kunnen afgeven, en vijftien minuten later (en een euro lichter, want in het weekend moet je blijkbaar betalen voor je stempel) konden we naar buiten. Daar moesten we zelf naar Vietnam lopen wat een wandelingetje was van 10 minuten. Op zich geen probleem, maar een van de anderen had net een ontsteking in z’n voet gehad dus dat was strompelen.

Aan de Vietnamese kant weer paspoorten ingeleverd bij de buitenlander balie en wachten, wachten en wachten. We hadden erop gerekend dat we hier wel iets te eten konden kopen, maar het enige wat er was waren pittige gedroogde kikkererwten. Na ruim een uur vond zelfs de buschauffeur dat het nu wel lang genoeg had geduurd en hij ging zich ermee bemoeien. Toen konden eindelijk de stempels gezet worden (het visum hadden we tenslotte al) en konden we doorlopen. Gelukkig verkocht er nog iemand een banaan iets verderop, want vervolgens stopte de bus pas weer om twaalf uur.

Daar snel een noedelsoep met rundvlees gegeten (Pho Bo, de specialiteit hier) en weer de bus in. Onderweg zag je wel meteen het verschil in landschap met Laos. Vele rijstvelden, een veel vlakker landschap, modernere steden, maar ook enorme begraafplaatsen in katholieke stijl en katholieke kerken. Genoeg om de komende maand te gaan ontdekken. Want na een busrit van 27 uur zijn we nu eindelijk aangekomen in Hanoi!

Foto's: https://photos.app.goo.gl/EpCiyfDX1lmEoA332