Met de boot naar Luang Prabang

Hoewel de totale tijd die we voor het reizen hebben uitgetrokken heel lang lijkt, is de lijst met dingen die we willen zien misschien nog wel langer. Dus na een goede nacht slapen was het de dag na de trekking al weer tijd om de bus te nemen naar Huay Xai. Bij dit plaatsje waren we ook de grens met Thailand overgestoken maar aangezien we toen meteen door gereden waren naar Luang Namtha hadden we er nog weinig van gezien.

Nu bleek dat er ook weinig te zien was :P Maar vanaf een restaurant dat gerund wordt door een opvanghuis voor vrouwen hadden we een prima maaltijd met Mekong vis en een mooi uitzicht met zonsondergang over de rivier. De reden dat we hiernaartoe waren gegaan was de tweedaagse boottocht die de volgende ochtend vertrok.

Om tien uur werden we opgepikt door de tuktuk die ons een paar minuten later afzette bij de boot. Dit was een redelijk ruime houten boot met tafels en bankjes waardoor je vierpersoonszitjes had. In het begin was er meer dan genoeg plek, maar na ruim een half uur wachten kwamen er twee busladingen toeristen bij die die ochtend de grens overgestoken waren. Maar met z’n vieren (samen met een Zwitsers stel) zaten we prima.

De boot vertrok en met een redelijk vaartje (het heette de slow boat, maar dat slow viel best mee) voeren we eerst over de Mekong die de grens aangeeft tussen Thailand en Laos en later bogen we af om tussen de heuvels en groene bergen verder te gaan. Onderweg zagen we verder wat dorpjes, vissers en roze (!) buffels. Af en toe moest de schipper nog goed oppassen met keien en rotsen in het water en zwenkten we van links naar rechts.

Ondertussen begon het meer en meer op een schoolreisje te lijken. De boot zat voornamelijk vol met backpackers en iedereen begon met elkaar kennis te maken, tips en eten uit te wisselen en spelletjes te spelen, erg gezellig. Verder zaten er nog zo’n twintigtal Laotianen op de boot waarvan er een paar werden afgezet in kleine dorpjes langs de rivier.
Rond vijf uur kwamen we aan in Pak Beng, een klein dorpje dat draait op de toeristen van deze tweedaagse boottocht, waar we overnachtten. Op de kade stonden zo’n tien jongens allemaal verschillende hostels aan te prijzen en met iedereen die z’n tas probeerde te krijgen, half balancerend op een vlonder was het een redelijke chaos. We besloten om in hetzelfde guesthouse te overnachten als de mensen die we hadden ontmoet zodat we ’s avonds gezellig samen konden eten en daarna naar DE bar te gaan (volgens mij de enige van het dorp), de Happy Bar.

In de ochtend was het wat onduidelijk hoe laat de boot weer precies zou vertrekken, maar aangezien je geen vaste plaatsen had was het wel handig om er wat eerder te zijn voor een goede plek. Bij de boot aangekomen bleek dat we vandaag een andere boot hadden, geen tafels maar een soort busstoelen twee aan twee achter elkaar. Een stuk minder gezellig en omdat de tocht van vandaag zo’n acht uur duurde was iedereen er aan het eind wel klaar mee, hoe mooi de omgeving ook was waar we langs voeren.

Een paar kilometer voor de verwachte eindbestemming Luang Prabang, stopte de boot en moest iedereen met tuktuks het laatste stuk afleggen. Nu hadden wij dit van te voren online gelezen, maar de meeste mensen waren toch redelijk verontwaardigd over deze onverwachte extra kosten.

Zoals meestal hebben we geen hotel van te voren geboekt maar er een paar geselecteerd waar we ter plaatse over de prijs onderhandelen. Nu gaat dat meestal goed, maar na de lage prijzen in het noorden moesten we even schakelen naar de prijzen hier. Na wat rondgelopen te hebben vonden we uiteindelijk een prima hotel met een aardige en zeer praatgrage gastvrouw. Snel een verfrissende douche en toen was het weer tijd voor een prachtige zonsondergang en avondeten langs de rivier.
Falco had hier voor een nieuw lokaal gerecht gekozen, yam salade. Dat was pittig! Kleine hapjes, een hoop rijst en tranen, maar wel lekker volgens hem :P Zelf had ik vis, die kon ik tenminste met droge ogen opeten ;)

Het centrum van Luang Prabang ligt op een soort schiereilandje, gevormd door twee rivieren. Langs de rivieren, maar ook op de straten, staan heel veel bomen en samen met de authentieke donkerhouten en witte bouwstijl geeft het een relaxte sfeer, heerlijk om doorheen te slenteren. Verder vind je hier natuurlijk ook de nodige tempels, maar wat ondertussen wel begint op te vallen is dat er in Laos veel minder tempels zijn dan in Thailand en Myanmar. Vooral op het platteland zie je er maar heel weinig.

De volgende dag was een speciale, Falco’s verjaardag en ons eenjarig huwelijksjubileum! Nogmaals bedankt iedereen voor alle kaartjes, een hele leuke verrassing en bijzonder om al die post in Laos te kunnen openen :D Het was nog even spannend of het pakketje op tijd zou aankomen, maar precies vandaag konden we het bij het postkantoor afhalen. Ik had ook nog wat ballonnen kunnen vinden (in de verpakking zaten er vijftig, maar toen ik vroeg of ze ook een kleinere verpakking hadden werd het gewoon opengescheurd en afgerekend per stuk. Dat zou in Nederland dan weer nooit kunnen) en kaarsjes voor op de taart. Doordat Laos voor lange tijd een Franse kolonie was, zie je nog verschillende Franse aspecten hier. Een bepaalde bouwstijl, maar ook Franse bakkers met echte baguettes, knapperige croissantjes en lekkere taartjes.

Na de taartjes dacht ik een ontspannende massage te nemen. Bij navraag zou een Laotiaanse massage relaxter zijn dan een Thaise, maar na deze ervaring kan ik je zeggen van niet. Voor de benen op zich wel, omdat ze werken met langere drukpunten in plaats van stevige bewegingen, maar voor je schouders is dat toch minder prettig. Tijdens de massage die plaats vond in het hotel begon de gastvrouw ook allemaal vragen te stellen. Die vond het wel gezellig om wat aanspraak te hebben, en het is hier de normaalste zaak om te vragen hoe oud je bent, hoeveel je weegt, waarom we nog geen kinderen hebben, wanneer dan wel en hoeveel we uitgeven tijdens het reizen. Even wennen ;)

’s Avonds zijn we wat luxer uit eten geweest bij een hotel met een prachtige binnenplaats met een vijver, omringd door waterplanten en sprookjesachtig verlicht. Daarna was het tijd voor feest en gingen we naar de bar waar we verschillende mensen van de boot weer tegenkwamen. In Laos sluiten de bars al vroeg, maar daar hebben ze hier in Luang Prabang iets op gevonden: de bowlingbaan. Om half twaalf stapte bijna iedereen dus in verschillende tuktuks die klaarstonden en ging het feest verder. Door de drank werden er niet echt de beste scores gegooid, maar het was zeker een ervaring om met ruim honderd mensen rond middernacht te staan bowlen.

Naast het stadje zelf zijn er ook nog mooie bezienswaardigheden in de buurt, met als hoogtepunt een berenopvang en de Kuang Si waterval. De combinatie zeer blauw water, wit kalkkleurige stenen en groene begroeiing maken het een schitterende plek. Voor we een duik namen in het water zijn we eerst langs de waterval omhoog geklauterd. Gelukkig was het deze dag droog want van anderen hadden we gehoord dat het een flinke glijpartij was geweest die dag ervoor door de regen. Bovenaan hadden we een mooi uitzicht, maar na deze inspanning was het hoog tijd om even af te koelen. In verschillende poelen kon je zwemmen en relaxen. Je moest je alleen wel even afsluiten voor de schreeuwende Chinezen om je heen ;)

In de avond zijn we naar een voorstelling gegaan van een verhalenverteller. Onder begeleiding van een typische fluit, kregen we verhalen te horen over het ontstaan van Luang Prabang, de Phu Si berg, de fluit en de rots in het water. Heel leuk om deze mythes te horen en zo kijk je heel anders naar je omgeving als je daarna weer naar buiten loopt en deze plekken ziet.

Op de laatste dag hier was het vroeg opstaan, vijf uur ’s ochtends. Op dit tijdstip vlak voor zonsopgang zie je verschillende mensen op de stoep zitten met een bak kleefrijst, koekjes of ander eten. Als om half zes de zon op gaat komen er namelijk verschillende groepen monniken langs met hun bedelnap om eten te verzamelen. In principe is het geven van eten goed voor je karma, maar hier in Luang Prabang is het ondertussen een toeristische attractie geworden. Er staan vrouwen die speciaal voor toeristen kleefrijst verkopen die je dan aan monniken kan geven en je ziet toeristen vlak voor de monniken foto’s staan maken (zelfs naast de waarschuwingsborden waarop staat of je aub vanaf de andere kant van de straat foto’s wilt maken).

De gastvrouw had mij uitgenodigd om met haar mee te gaan om te laten zien hoe het voor de lokale mensen gaat. Zittend op een kleedje, schoenen uit, kleding met lange mouwen en een soort sjaal omgeslagen, en dan steeds een beetje kleefrijst in de bedelnap doen zonder de monniken aan te kijken, waarbij je bij de laatste je bak met kleefrijst omhoog heft voor je hoofd als een soort gebed. Ze heeft hier trouwens nog een foto van ons gemaakt en bewerkt met een app, dus kan je zien hoe de Aziatische Nienke eruit zou zien :P

Groetjes!

Foto’s: https://goo.gl/photos/7nhXSAZ6CLUWnWLu9