Introductie Myanmar

Na een blogstilte van twee weken (iets minder internet hier), hoog tijd voor updates uit Myanmar! In plaats van meteen te beginnen met te vertellen wat we de afgelopen tijd gedaan hebben, eerst een blog met een beschrijving van het land, een soort situatieschets zodat jullie ook een beeld krijgen van de omgeving.

Te beginnen met de mensen, die zijn echt super vriendelijk! Degenen die een beetje Engels spreken zijn ook meteen in voor een praatje en de rest lacht gewoon gezellig als ze geen idee hebben wat je zegt. Je merkt ook dat hier nog weinig westerse toeristen komen, want de meeste mensen kijken je op straat toch onderzoekend aan. Maar vooral de kinderen beginnen allemaal te zwaaien en lachen. En duidelijk maken dat ze met je op de foto willen lukt ook prima. Gelukkig maar, want voor wij een keer Birmees geleerd hebben… Hallo gaat nog wel (mingalabha), maar over dankuwel hebben we drie dagen gedaan (fonetisch is dat zoiets als tsjee szoe tin ba de).

Dan de outfits. Bijna alle mannen en jongens dragen de traditionele lange rok genaamd longhy. Dit is een lange lap aan elkaar genaaid die ze aan de voorkant strak knopen. Meestal gecombineerd met een korte mouwen overhemd of een heel sexy sjonnie hemd (of op zn Vlaams een marcelleke). De vrouwen zijn allemaal in een kleurrijke lange rok of jurk tot de enkels en dan gecombineerd met een T-shirt of strak hesje. De meesten hebben ook een soort kleivegen op het gezicht, thaneka, wat zowel als zonnebrand als make-up gebruikt wordt. Ik ben al lang blij dat ze het niet zoals bij Songkran constant op mijn gezicht willen smeren. Dat zal ook niet snel gebeuren want er wordt hier altijd afstand gehouden met weinig lichamelijk contact. Falco moet zich ook steeds inhouden om mensen geen vriendschappelijk klopje op de arm of schouder te geven.

Over het algemeen ziet iedereen er dus heel verzorgd uit met nette kleren en ook meer aandacht voor het haar. Vooral de jongens zie je met apartere kapsels (kleurtjes, half opgeschoren, langere lokken naar opzij, enz). En we hebben genoeg vrouwen gezien die zo mee kunnen doen met een miss verkiezing. De mannen zijn iets minder aantrekkelijk, vooral de chauffeurs, aangezien die allemaal op een goedje kauwen (betelnut, een blad gevuld met witte pasta en kruiden dat rood wordt na het kauwen) en na een flinke rochel weer uit tuffen op straat. De eerste keer op straat schrik je nog van wat een bloedvlekken hier, maar dat zijn dus de restanten van dat gekwat. De oudere mannen die dit al jaren doen hebben ook half rode tanden met flinke spleten ertussen, zeer smakelijk, maar het schijnt extra energie te geven.

Volgende onderwerp, de huizen. Dit verschilt natuurlijk tussen de dorpjes of grote steden als Yangon en Mandalay. In de grote steden zijn het de woonblokken en gebouwen van steen en cement die we allemaal kennen. In de dorpen zijn het vaak huizen van hout of cement blokken met een golfplaten of gebladerte dak. Deze huizen worden trouwens afgewisseld met potsierlijke neoclassistische huizen met zuilen en bogen, en het liefst nog met een zilverkleurige omheining. Een overblijfsel uit de tijd van de Britse kolonisering.

Een ander type gebouw dat je constant ziet zijn de stoepa’s. Bijna de gehele bevolking van Myanmar is boeddhist. Dat merk je aan de monniken op straat (alle jongens/mannen gaan minstens een keer in hun leven voor een poosje naar een klooster en ook veel vrouwen), maar vooral aan de duizenden stoepa’s en Boeddha’s. Natuurlijk zie je ze in steden, maar ook in elk minuscuul dorpje, elke aparte bergtop, of gewoon midden in een weiland. Onderweg hebben we ondertussen het spelletje “spot de stoepa” in het leven geroepen. Grofweg is de stand na twee weken 250 – 250, tempels niet meegerekend.

Het landschap is verder verbazingwekkend plat. Nu had ik er van te voren niet echt een beeld bij, maar ik heb toch altijd het idee dat behalve Nederland elk land wel bergen heeft. Myanmar heeft deze ook, maar dan alleen in het noorden wat niet toegankelijk is voor toeristen. Op enkele plekken in het land (zoals het noorden dus) zijn er nog steeds gevechten gaande tussen lokale bevolkingsgroepen en de regering. In de rest van het land merk je hier eigenlijk niets van.

Het zuiden van het land is een grote delta met uitlopers van de enorme Ayeyarwaddy rivier. Het land is vlak en ingedeeld met allemaal rijstvelden. Die staan op dit moment droog, maar volgende maand begint het regenseizoen en dan stroomt het onder. Vanaf de zuidkust naar het noorden veranderd het landschap dan langzaam (er is maar een snelweg in Myanmar, de rest is wel geasfalteerd maar je kan er niet harder dan 50-60 rijden) naar weilanden met koeien, naar droge vlaktes met palmbomen en geiten tussen Bagan en Mandalay. Zo af en toe is er wel een losstaande berg of rots, met natuurlijk een stoepa.

Onderweg rij je dan door allemaal kleine landbouwdorpjes en zie je mensen hard aan werk op het land, hun huis of bezig met een nieuwe weg. Helaas zie je dan ook de mindere kanten zoals de enorme hoeveelheid afval die overal gedumpt wordt, maar schokkender waren de kinderen die met hun ouders aan het werk waren om stenen te verslepen in de brandende zon voor de aanleg van een nieuwe weg. Over het algemeen heb ik het idee dat mensen genoeg te eten hebben, maar er zijn toch ook momenten dat je schrijnende armoede ziet, voornamelijk op het platteland.

Wat verder ook opvalt, is hoe jong de meeste mensen zijn die aan het werk zijn. In restaurants en winkels worden we eigenlijk altijd geholpen door 18-jarigen. Bij hotelrecepties staan meestal 25-30 jarigen, en mannen van rond de 35 zijn chauffeur. Kleine winkeltjes worden dan weer voornamelijk bemand door wat oudere dames. En bij alles hebben ze ongeveer het dubbele (zo niet driedubbele) aan personeel dan in Nederland. In winkels en restaurants is het vaak zelfs zo dat er meer personeel is dan klanten.

En wat wordt er dan geserveerd in die restaurants? Er zijn ongeveer twee keuzes, op avondmarkten kan je verschillende spiesjes kiezen die op de bbq voor je worden bereid, of je krijgt een tafel vol met kleine bakjes met eten. Ah lekker een soort van tapas denk je de eerste keer. Van alles een beetje proeven. Helaas valt de smaak nogal tegen. Na drie keer zo’n maaltijd kwam ik tot de volgende vergelijking (wat qua smaak nog goed in de buurt komt): een bakje met doorgekookte aardappelen in vette jus, een bakje met karbonade met bot en vet in vette jus (de karbonade kan ter variatie ook vis of kip zijn, wel beide ook met vet en bot), een bakje doorgekookte spinazie van gisteren dus koud, een bakje twijfelachtige tapenade, een bakje met chilipoeder, vergezeld door een bord droge witte rijst en een bord met radijsjes, sla met zand, peterselie en als je geluk hebt een schijfje komkommer en stukje zure mango. Oftewel, voor het eten hoef je niet naar Myanmar te komen, we zijn nu dus iets vaker te vinden in westerse, Thaise of Chinese restaurants dan eerder.

En tot slot, de nationale sport (voor mannen dan): een soort beach volleybalveld met net, waarbij je de (speciale) bal in 1 tot 3 keer naar de andere kant moet krijgen met je hoofd of voeten/benen. Dit kan zowel een tegen een gespeeld worden tot vier tegen vier. Maar je ziet ook overal op straat, het strand of op veldjes, mannen en jongens die de bal in een cirkel hoog houden. De longhy’s worden hierbij opgeknoopt tot een soort sumoworstel broekje voor meer flexibiliteit. Zie de foto’s voor beeld bij dit verhaal!

https://goo.gl/photos/pZ2Bzi77GdHt4Dxd8