Artistiek Chiang Rai

Tijdens de nacht had het aan een stuk door flink geregend. Nu hebben ze wel de nodige afwateringssystemen hier, maar toch niet genoeg voor deze hoeveelheid regen. Voor we konden ontbijten aan de andere kant van de straat moesten we eerst tot kniehoog water waden! Onderweg naar het busstation zagen we ook andere straten flink onder water staan waarbij het water over de stoep klotste als er een auto doorheen reed.

Aangezien de route Chiang Mai naar Chiang Rai een redelijk standaard route was gingen we er vanuit dat we op het busstation gewoon de eerste de beste bus konden nemen. In het hotel was ons verteld dat de bus ook elk half uur zou gaan, dus geen probleem. Dat bleek niet helemaal waar. Of het is een zo’n drukke route, of er was slechts een toeristenbus, maar we moesten bijna vijf uur wachten. Blijkbaar kwam dat vaker voor want alle cafés rondom het busstation hadden een bordje in het Engels waarop stond dat het 40 baht per uur was voor het inpluggen van een telefoon of laptop. Je kan dus overal geld aan verdienen… Maar goed, geduld is een schone zaak en met een boekje en wat spelletjes kom je de tijd wel door. En eenmaal onderweg was het wel een prachtige route door de groene bergen en langs een kabbelend beekje.

In Chiang Rai was het hoog tijd voor het avondeten, dus op naar de avondmarkt. Hier kwamen we uit op een plein met allemaal donkerhouten banken en tafels en een podium waarop twee mannen aan het zingen waren. Chiang Rai beviel ons meteen met deze gemoedelijke sfeer! Even later werden de mannen afgelost door een andere zanger die Engelstalige countryliedjes begon te zingen. Nu zou je misschien denken dat dat nogal misplaatst is, maar hoe vaak er (toevallig of niet) nu al country muziek gedraaid wordt als wij ergens in een restaurant of taxi zitten. Oh West Virginia :P

De volgende dag vond ik het wel tijd worden om wat meer te weten te komen van de lokale bevolkingsgroepen en ging ik naar het hill tribe museum. In de regio noord Thailand, oost Myanmar, zuid China en noord Laos wonen ongeveer negen verschillende groepen. Deze hebben zich in de afgelopen jaren vaak verspreid over dit gebied, bijvoorbeeld vanuit het midden van China en ook recentelijk hele groepen uit Myanmar naar Thailand. Naast kleding, gebruiksvoorwerpen en uitleg van gebruiken per groep werd er daarnaast in het museum veel aandacht besteed aan opium. Het drielandenpunt Myanmar, Thailand en Laos wordt ook wel de Golden Triangle genoemd; een verwijzing naar de hoeveelheid geld die omging in deze regio tijdens de hoogtijdagen van de opiumhandel. Die handel is nu flink terug gedrongen, vooral ook door de hill tribes andere gewassen te laten verbouwen zoals maïs. Al weet ik niet of het museum nu helemaal juist was opgezet, want ik weet nu wel precies hoe je zelf gemakkelijk opium kan maken.

In de middag hebben we door het stadje geslenterd met een uitgebreide lunchpauze in de schaduw aan de rivier. Chiang Rai heeft stukken minder toeristen dan Chiang Mai, waardoor je je veel meer in het echte Thaise leven kan verplaatsen. Dit merkten we ook tijdens de zaterdagavondmarkt. Naast natuurlijk de vele eet- en kledingkraampjes was er ook een groot plein waar ruim honderd man samen aan het dansen was. In een grote cirkel hupten ze rond, en elk liedje had weer andere pasjes. Zelf ook nog een beetje meegehupt, maar het was vooral leuk om te zien hoe allerlei verschillende mensen ongedwongen plezier maakten.

Meestal bezoeken we de bezienswaardigheden zelf met openbaar vervoer of brommer, maar vanwege de afstanden hadden we dit keer toch voor een tour gekozen. Om half acht ’s ochtends werden we opgehaald met een minivan, op naar het eerste hoogtepunt (en voor Falco DE reden om naar Chiang Rai te komen): de witte tempel. De witte tempel is een moderne boeddhistische tempel en ontworpen in 1997. Van een afstandje ziet de tempel er redelijk hetzelfde uit als de meeste tempels. Op het moment dat je dichterbij komt zie je echter dat het langzaam begint te lijken op de stijl van Sagrada familia in Barcelona. Bij de ingang van de tempel wordt de hel weergegeven door vele omhoog reikende handen en doodshoofden. Wanneer je over de brug loopt veranderen de beelden langzaam in engelen. Vervolgens loop je de tempel in die vanbinnen compleet beschilderd is. De achtermuur is een weergave van een grote duivel met allemaal verwijzingen naar de (verdorven) hedendaagse cultuur. In de ogen van de duivel zie je bijvoorbeeld de afbeeldingen van Osama Bin Laden en Bush, en daarnaast zie je auto’s, mobieltjes, olie, maar ook Pokémon, Star Wars figuren, Harry Potter, Elvis en Michael Jackson (de laatste twee voornamelijk als verwijzing naar drugsgebruik). Via de zijmuren worden de tekeningen en afbeeldingen steeds lichter, tot je bij de voormuur aankomt waar een grote Boeddha geschilderd is. Helaas mocht je hier geen foto’s maken, maar ik heb een afbeeldingen van internet geplukt zodat jullie het toch kunnen zien.

Na de witte tempel was het tijd voor de blauwe tempel. Deze is rond dezelfde tijd gebouwd (en net als bij de witte tempel wordt het terrein nog steeds verder uitgebreid), maar door een andere kunstenaar. Je raadt het waarschijnlijk al, hier is voornamelijk de kleur blauw gebruikt, maar nog steeds verfrissend na het vele rood en goud van de standaard tempels. De volgende stop was het zwarte huis (Chiang Rai is een kleurrijke en artistieke stad ;) ). Hier veel donkerhout en dierenvellen van over de hele wereld die door deze kunstenaar verzameld waren en tentoongesteld werden in 40 grote en kleine huisjes.

Vervolgens was het tijd voor een kopje thee bij een van de grote theeplantages die hier in de regio zijn. We kregen een korte video over het maken van thee en een kleine theeproeverij, maar vooral het uitzicht over alle plantages en de bergen was prachtig.

Vanuit hier door naar de apentempel. Het ging hier eigenlijk niet eens om de tempel, maar om de vele apen die er rond lopen. Natuurlijk is dat een toeristische attractie geworden en kan je ze voeren. Echter, het blijven wilde dieren met een duidelijke groepsorde wat je zag als er voedsel tevoorschijn kwam en het een geduw en gekrijs werd. Blij dat we snel weer vertrokken voor de lunch.

Na de lunch reden we naar de grensovergang met Myanmar. Voor veel mensen is dit nog steeds een attractie vanwege de jarenlange sluiting, maar aangezien we er net vandaan kwamen voor ons iets minder. Wel leuk om weer bepaalde typische dingen te zien als de gezichtscrème en notenkoekjes. Vlakbij maakten we een stop om het drielandenpunt te bekijken. Met de Mekong rivier in het midden konden we vanaf deze bergtop in Thailand zo Myanmar en Laos zien liggen. Ook was hier een opium museum, maar aangezien veel overeenkwam met het andere museum zat ik redelijk snel buiten met een ijsje.

De laatste bezienswaardigheid was natuurlijk weer een tempel. Dit keer geen bepaalde kleur, maar wel met een mooi uitzicht. Ondertussen waren we redelijk moe geworden van alle indrukken dus blij dat we weer richting Chiang Rai reden en om zeven uur weer in het hotel kwamen.
Zo’n intensieve dag wisselen we dan weer af met een rustige dag, en hebben we bij het zwembad doorgebracht. Deze voorlopig laatste dag in Thailand sloten we in stijl af met een bordje pad thai en onze nieuwe favoriet, de tom kha kai soep.

Morgen naar Laos!

Foto's: https://goo.gl/photos/cSYC9kyxuQgQjLVUA