Stoffig Kathmandu en middeleeuws Bhaktapur
Blijf op de hoogte en volg Nienke
16 April 2017 | Nepal, Kathmandu
Namasté!
De dag na de jungletocht was het weer vroeg op om de bus naar Kathmandu te nemen. De afstand is slechts 152 km, maar we hebben er 13 uur over gedaan! In Sauraha hobbelden we over een boerenweg, maar we kwamen snel op een stukje asfalt dus we dachten dit gaat de goede kant op. In de eerstvolgende stad veranderde dit echter weer in een stofweg die zo de bergen in ging. We hobbelden voor ongeveer een uurtje en toen: stilstand. Een lange slingerweg vol vrachtwagens, bussen en auto’s die op een weg staan die nog compleet geasfalteerd moet worden, maar waar eerst aan bergversteviging en afwatering gewerkt wordt. Na ruim een uur reden we weer iets verder maar de hele tijd bleef het stilstaan, klein stukje hobbelen door de stofwolken heen en weer stilstaan (ondertussen gaf Falco’s telefoon aan dat hij zn aantal stappen gehaald had door al dat hobbelen :P). Gelukkig ging af en toe de airco aan want het werd aardig warm in de bus. Ook deze keer gingen we weer vlak voor de finish eten, en na nog een half uur stil gestaan te hebben in Kathmandu waren er!
Twee meisjes in de bus hadden ons een hostel aangeraden welke op zich prima was, dus spullen dumpen en nog een klein rondje lopen na al dat zitten de hele dag. De omgeving van het hotel was echt de toeristenbuurt (Thamel) en zat vol met restaurantjes, kleding- en souvenirswinkeltjes en een karaokebar. Op zich wel gezellig, maar niet echt het authentieke wat we van Nepal verwacht hadden.
De volgende ochtend zijn we als eerste de Swayambhu stoepa gaan bezoeken: de bekendste van Nepal die oa op het briefgeld staat. Voor we hier aankwamen hadden we echter genoeg stof ingeademd, ook na alle tuktuk ritjes, bustochten en stoffige wegen, en was er een mevrouw zo aardig om ons een mondkapje te geven (in Kathmandu loopt ook de helft van de inwoners met een mondkapje op). Gecombineerd met een zonnebril en een petje tegen de zon werd het een prachtige outfit ;)
De stoepa staat op het hoogste punt in Kathmandu, en je moet er aardig wat traptreden voor beklimmen om er te geraken. Bij de trappen aangekomen bleek het een Boeddistische feestdag te zijn: alle trappen vol met mensen, monniken, verkopers, kinderen die rondrenden, wierook en rondvliegend rijst wat geofferd werd. Buiten adem boven aangekomen (we werden er eerst nog even tussenuit gevist, want buitenlandse toeristen moeten een toegangsbewijs kopen) liepen we met honderden anderen een rondje, met de klok mee, om de stoepa heen. Door alle drukte en bedwelmende lucht van de wierook en verbrande geofferde touwtjes, hadden we het snel gezien en zijn we met de taxi naar de Bouddanath tempel gegaan. Hier was het gelukkig een stuk rustiger en konden we op ons gemak de stoepa en gebouwen eromheen bekijken. Als lunch hebben we de Nepalese snack uitgeprobeerd: momo’s. Een soort dumpling die je zowel gestoomd als gefrituurd kan eten; smaakte goed!
Door een stoffige straat zijn we vervolgens naar de rivier gelopen die door Kathmandu stroomt. Ondertussen zie je toch nog redelijk wat gebouwen die beschadigd of geheel ingestort zijn door de aardbeving van bijna twee jaar geleden. De Nepalezen zijn druk bezig om huizen en tempels op te knappen (waar ze veel netter in zijn dan de Indiërs moet ik zeggen), maar gecombineerd met de kapotte wegen en al het afval overal geeft het toch een vervallen indruk.
Voor het park naast de rivier moesten toeristen weer €10 betalen. Nou snappen we best dat er voor bezienswaardigheden een entree gevraagd wordt, maar het werd ondertussen toch wat gortig. Want voor de eerste twee tempels was het €5 per persoon, en ook voor de volgende tempel werd €12 gevraagd. Zelfs om het centrale plein op te gaan kost het €10 overdag waarbij je dan voornamelijk half ingestorte gebouwen ziet in de vijf a tien minuten die het kost om het plein over te steken.
Maar goed, bij Pashupatinath tempel wilden we toch wel naar binnen want behalve de hindoe tempel, is dit ook de plek waar hindoes gecremeerd willen worden wanneer zij overlijden. De tempel ligt namelijk aan de Bagmati rivier die uitmondt in de voor hen heilige rivier de Ganges in India. Behalve de hindoe tempel zelf is alles toegankelijk en zie je dus inderdaad de verschillende plateaus langs de rivier waar eerst hout wordt neergelegd, en daarna een in lakens gewikkeld lichaam wordt opgelegd. Deze wordt vervolgens aangestoken en met nog meer hout en nat gras bedekt. Wij hebben hier de zonsondergang en een muziekceremonie bekeken, maar toen de lichamen inderdaad in brand werden gestoken hebben we het voor gezien gehouden en was het tijd om heel aards te gaan eten.
Na een volle dag stofhappen hadden we het wel gehad in Kathmandu en vertrokken we naar het nabijgelegen Bhaktapur. Het centrum van Bhaktapur is nog zoals het was in de middeleeuwen en ook autovrij (niet motorvrij helaas). Na weer een toegangsticket gekocht te hebben voor het plein, hebben we ingecheckt en de backpacks in het hotel achtergelaten. Tijdens de lunch ontmoetten we een Amerikaanse familie die net als wij het plan hadden om in de middag naar het nabijgelegen Nagarkot te gaan. Nu hadden zij een minivan gehuurd met chauffeur en gids en vonden ze het geen probleem dat we meereden. Dus zo stonden we een klein uurtje later boven op de berg in Nagarkot met een prachtig uitzicht op... bewolking. Helaas geen Himalya en al helemaal niet de kleine kans om de Mount Everest te zien
Het was hier wel een stuk rustiger en we hebben een kleine wandeling door het bos en het plaatsje gemaakt. Aan het eind van de middag hobbelden we met de lokale bus weer terug naar Bhaktapur. Hier heerlijk gegeten samen met nog een paar backpackers die we in het restaurant tegenkwamen. Om half tien sloot het restaurant, net als eigenlijk het gehele stadje, en zijn we op tijd naar bed gegaan. Ook wel eens lekker na alle indrukken van de afgelopen dagen!
De volgende dag was het Nepalees oudjaar. Een van de redenen waarom we ook naar Bhaktapur waren gekomen, want dat wordt hier het grootst gevierd. Terwijl wij het plaatsje bekeken met prachtige oude tempels met veel houtsnijwerk, werd het langzaam steeds drukker. Rond zes uur vertrokken we naar het grootste plein waar vele honderden mensen zich verzamelden, zowel op het plein als op alle dakterassen eromheen.
Onder begeleiding van een soort fanfare en een hoop gejoel werd een grote houten kar het plein opgeduwd waar volgens het verhaal de mannelijke god Bhairav op wordt vervoerd. Op nieuwjaar komt daar een kar met de godin Bhadrakali bij, die gezamenlijk het nieuwe jaar inluiden.
Maar eerst was het tijd voor het andere hoogtepunt van oudjaar: tientallen mannen die met behulp van touwen een grote stam rechtop proberen te hijsen. Bovenop die stam zijn allemaal groene blaadjes bevestigd die mannen op nieuwjaarsdag proberen te pakken door in de paal te klimmen. Wie een blaadje veroverd zou een zoon krijgen ipv een dochter, erg belangrijk dus. Maar goed, eerst moest die paal omhoog. Ik dacht, dat duurt vijf minuten en klaar. Maar nee, complete chaos natuurlijk met mensen die het vooral allemaal erg leuk vinden, maar weinig kracht zetten, zo niet aan de touwen hangen waardoor dat ding natuurlijk nooit recht komt te staan. Na een uur hadden wij het wel gezien, het werd ook steeds drukker met duwende mensen, en zijn we gaan eten. Het restaurant volgde het hele gebeuren op TV, en zo zagen we dat de paal na twee uur eindelijk stond. En vervolgens na dertig seconden brak en weer omviel :P Heel gebruikelijk blijkbaar, en het hele gebeuren begon weer opnieuw. Afgaande op het gejoel dat we nog een paar keer hoorden vanuit ons hotel bleef ie uiteindelijk staan om elf uur. Wat nog redelijk snel was blijkbaar, andere jaren heeft het nog weleens tot twee uur ’s nachts geduurd.
En daarmee kwam er voor ons een einde aan onze tijd in Nepal. We zijn nu in Bangkok aangekomen, maar ter afsluiting nog wat opvallende dingen uit Nepal:
- Onderweg hebben we slechts drie verkeerslichten gezien, waarvan er eentje het ook echt deed. Voor de rest is het of chaos of staat er een verkeersagent te midden van alle uitlaatgassen en stofwolken (wel met speciaal mondkapje).
- Mannen en vrouwen (ook stellen) zie je elkaar bijna niet aanraken, maar Nepalese jongens elkaar daarentegen volop; een arm om elkaar heen, handen vasthouden en knuffels geven.
- Op straat rookt er bijna niemand, maar op de gemiddelde menukaart kan je gewoon sigaretten bestellen en wordt er binnen in restaurants en cafés flink doorgepafd. Gelukkig was het warm genoeg om steeds buiten te eten!
De foto's zijn gelukkig niet stoffig: https://goo.gl/photos/CZAm8GLYbM1fuJ4G8
De dag na de jungletocht was het weer vroeg op om de bus naar Kathmandu te nemen. De afstand is slechts 152 km, maar we hebben er 13 uur over gedaan! In Sauraha hobbelden we over een boerenweg, maar we kwamen snel op een stukje asfalt dus we dachten dit gaat de goede kant op. In de eerstvolgende stad veranderde dit echter weer in een stofweg die zo de bergen in ging. We hobbelden voor ongeveer een uurtje en toen: stilstand. Een lange slingerweg vol vrachtwagens, bussen en auto’s die op een weg staan die nog compleet geasfalteerd moet worden, maar waar eerst aan bergversteviging en afwatering gewerkt wordt. Na ruim een uur reden we weer iets verder maar de hele tijd bleef het stilstaan, klein stukje hobbelen door de stofwolken heen en weer stilstaan (ondertussen gaf Falco’s telefoon aan dat hij zn aantal stappen gehaald had door al dat hobbelen :P). Gelukkig ging af en toe de airco aan want het werd aardig warm in de bus. Ook deze keer gingen we weer vlak voor de finish eten, en na nog een half uur stil gestaan te hebben in Kathmandu waren er!
Twee meisjes in de bus hadden ons een hostel aangeraden welke op zich prima was, dus spullen dumpen en nog een klein rondje lopen na al dat zitten de hele dag. De omgeving van het hotel was echt de toeristenbuurt (Thamel) en zat vol met restaurantjes, kleding- en souvenirswinkeltjes en een karaokebar. Op zich wel gezellig, maar niet echt het authentieke wat we van Nepal verwacht hadden.
De volgende ochtend zijn we als eerste de Swayambhu stoepa gaan bezoeken: de bekendste van Nepal die oa op het briefgeld staat. Voor we hier aankwamen hadden we echter genoeg stof ingeademd, ook na alle tuktuk ritjes, bustochten en stoffige wegen, en was er een mevrouw zo aardig om ons een mondkapje te geven (in Kathmandu loopt ook de helft van de inwoners met een mondkapje op). Gecombineerd met een zonnebril en een petje tegen de zon werd het een prachtige outfit ;)
De stoepa staat op het hoogste punt in Kathmandu, en je moet er aardig wat traptreden voor beklimmen om er te geraken. Bij de trappen aangekomen bleek het een Boeddistische feestdag te zijn: alle trappen vol met mensen, monniken, verkopers, kinderen die rondrenden, wierook en rondvliegend rijst wat geofferd werd. Buiten adem boven aangekomen (we werden er eerst nog even tussenuit gevist, want buitenlandse toeristen moeten een toegangsbewijs kopen) liepen we met honderden anderen een rondje, met de klok mee, om de stoepa heen. Door alle drukte en bedwelmende lucht van de wierook en verbrande geofferde touwtjes, hadden we het snel gezien en zijn we met de taxi naar de Bouddanath tempel gegaan. Hier was het gelukkig een stuk rustiger en konden we op ons gemak de stoepa en gebouwen eromheen bekijken. Als lunch hebben we de Nepalese snack uitgeprobeerd: momo’s. Een soort dumpling die je zowel gestoomd als gefrituurd kan eten; smaakte goed!
Door een stoffige straat zijn we vervolgens naar de rivier gelopen die door Kathmandu stroomt. Ondertussen zie je toch nog redelijk wat gebouwen die beschadigd of geheel ingestort zijn door de aardbeving van bijna twee jaar geleden. De Nepalezen zijn druk bezig om huizen en tempels op te knappen (waar ze veel netter in zijn dan de Indiërs moet ik zeggen), maar gecombineerd met de kapotte wegen en al het afval overal geeft het toch een vervallen indruk.
Voor het park naast de rivier moesten toeristen weer €10 betalen. Nou snappen we best dat er voor bezienswaardigheden een entree gevraagd wordt, maar het werd ondertussen toch wat gortig. Want voor de eerste twee tempels was het €5 per persoon, en ook voor de volgende tempel werd €12 gevraagd. Zelfs om het centrale plein op te gaan kost het €10 overdag waarbij je dan voornamelijk half ingestorte gebouwen ziet in de vijf a tien minuten die het kost om het plein over te steken.
Maar goed, bij Pashupatinath tempel wilden we toch wel naar binnen want behalve de hindoe tempel, is dit ook de plek waar hindoes gecremeerd willen worden wanneer zij overlijden. De tempel ligt namelijk aan de Bagmati rivier die uitmondt in de voor hen heilige rivier de Ganges in India. Behalve de hindoe tempel zelf is alles toegankelijk en zie je dus inderdaad de verschillende plateaus langs de rivier waar eerst hout wordt neergelegd, en daarna een in lakens gewikkeld lichaam wordt opgelegd. Deze wordt vervolgens aangestoken en met nog meer hout en nat gras bedekt. Wij hebben hier de zonsondergang en een muziekceremonie bekeken, maar toen de lichamen inderdaad in brand werden gestoken hebben we het voor gezien gehouden en was het tijd om heel aards te gaan eten.
Na een volle dag stofhappen hadden we het wel gehad in Kathmandu en vertrokken we naar het nabijgelegen Bhaktapur. Het centrum van Bhaktapur is nog zoals het was in de middeleeuwen en ook autovrij (niet motorvrij helaas). Na weer een toegangsticket gekocht te hebben voor het plein, hebben we ingecheckt en de backpacks in het hotel achtergelaten. Tijdens de lunch ontmoetten we een Amerikaanse familie die net als wij het plan hadden om in de middag naar het nabijgelegen Nagarkot te gaan. Nu hadden zij een minivan gehuurd met chauffeur en gids en vonden ze het geen probleem dat we meereden. Dus zo stonden we een klein uurtje later boven op de berg in Nagarkot met een prachtig uitzicht op... bewolking. Helaas geen Himalya en al helemaal niet de kleine kans om de Mount Everest te zien
Het was hier wel een stuk rustiger en we hebben een kleine wandeling door het bos en het plaatsje gemaakt. Aan het eind van de middag hobbelden we met de lokale bus weer terug naar Bhaktapur. Hier heerlijk gegeten samen met nog een paar backpackers die we in het restaurant tegenkwamen. Om half tien sloot het restaurant, net als eigenlijk het gehele stadje, en zijn we op tijd naar bed gegaan. Ook wel eens lekker na alle indrukken van de afgelopen dagen!
De volgende dag was het Nepalees oudjaar. Een van de redenen waarom we ook naar Bhaktapur waren gekomen, want dat wordt hier het grootst gevierd. Terwijl wij het plaatsje bekeken met prachtige oude tempels met veel houtsnijwerk, werd het langzaam steeds drukker. Rond zes uur vertrokken we naar het grootste plein waar vele honderden mensen zich verzamelden, zowel op het plein als op alle dakterassen eromheen.
Onder begeleiding van een soort fanfare en een hoop gejoel werd een grote houten kar het plein opgeduwd waar volgens het verhaal de mannelijke god Bhairav op wordt vervoerd. Op nieuwjaar komt daar een kar met de godin Bhadrakali bij, die gezamenlijk het nieuwe jaar inluiden.
Maar eerst was het tijd voor het andere hoogtepunt van oudjaar: tientallen mannen die met behulp van touwen een grote stam rechtop proberen te hijsen. Bovenop die stam zijn allemaal groene blaadjes bevestigd die mannen op nieuwjaarsdag proberen te pakken door in de paal te klimmen. Wie een blaadje veroverd zou een zoon krijgen ipv een dochter, erg belangrijk dus. Maar goed, eerst moest die paal omhoog. Ik dacht, dat duurt vijf minuten en klaar. Maar nee, complete chaos natuurlijk met mensen die het vooral allemaal erg leuk vinden, maar weinig kracht zetten, zo niet aan de touwen hangen waardoor dat ding natuurlijk nooit recht komt te staan. Na een uur hadden wij het wel gezien, het werd ook steeds drukker met duwende mensen, en zijn we gaan eten. Het restaurant volgde het hele gebeuren op TV, en zo zagen we dat de paal na twee uur eindelijk stond. En vervolgens na dertig seconden brak en weer omviel :P Heel gebruikelijk blijkbaar, en het hele gebeuren begon weer opnieuw. Afgaande op het gejoel dat we nog een paar keer hoorden vanuit ons hotel bleef ie uiteindelijk staan om elf uur. Wat nog redelijk snel was blijkbaar, andere jaren heeft het nog weleens tot twee uur ’s nachts geduurd.
En daarmee kwam er voor ons een einde aan onze tijd in Nepal. We zijn nu in Bangkok aangekomen, maar ter afsluiting nog wat opvallende dingen uit Nepal:
- Onderweg hebben we slechts drie verkeerslichten gezien, waarvan er eentje het ook echt deed. Voor de rest is het of chaos of staat er een verkeersagent te midden van alle uitlaatgassen en stofwolken (wel met speciaal mondkapje).
- Mannen en vrouwen (ook stellen) zie je elkaar bijna niet aanraken, maar Nepalese jongens elkaar daarentegen volop; een arm om elkaar heen, handen vasthouden en knuffels geven.
- Op straat rookt er bijna niemand, maar op de gemiddelde menukaart kan je gewoon sigaretten bestellen en wordt er binnen in restaurants en cafés flink doorgepafd. Gelukkig was het warm genoeg om steeds buiten te eten!
De foto's zijn gelukkig niet stoffig: https://goo.gl/photos/CZAm8GLYbM1fuJ4G8
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
