Kleurrijk Hoi An en fris Dalat

Het oude centrum van Hoi An is een beetje als een open lucht museum met veel oude huizen in authentieke bouwstijl intact, kleine straatjes versierd met gekleurde lampions en bomen vol roze bloemen. Verschillende van die oude huizen kan je bezoeken, en voor de rest zijn zo’n beetje alle andere gebouwen veranderd in restaurantjes en kledingateliers. Dit alles zorgt natuurlijk ook voor een enorme stroom aan toeristen, maar omdat het verkeer beperkt is (geen auto’s, wel scooters natuurlijk), loopt het nog aardig door.

Als eerste bezochten we de Japanse brug, een kleine overdekte stenen brug die vroeger twee wijken met elkaar verbond. Met een soort vijfstrippenkaart kan je ook het kleine gebouwtje op de brug bekijken en hiermee konden we ook naar binnen bij de verschillende huizen en gebouwen. Bij de twee huizen uit de 19e eeuw kregen we een razendsnelle korte uitleg over de verschillende stijlen die hier gecombineerd waren: de Vietnamese, Chinese en Japanse. De huizen waren van donkerhout gemaakt met ook een luik op de eerste verdieping waardoor alle huisraad naar boven getakeld kan worden aangezien er regelmatig overstromingen zijn. Een jaar zelfs ruim drie meter hoog!

Na het bezichtigen van het Chinese gemeenschapshuis was het ondertussen tijd voor het avondeten en hebben we weer heerlijk gegeten met een rundvlees en doperwten stoofpotje met knapperig stokbrood (ultieme Vietnamees/Franse mix), rijstnoedels met bbq varkensvlees, en een selectie verschillende loempia’s. Nadat het was opgehouden met regenen hebben we wat door het centrum langs de rivier geslenterd en wat kledingwinkels bekeken. Uiteindelijk een hele leuke winterjas gevonden die al op maat was, dus dat was snel geregeld. Wel raar om met 30 graden winterjassen te staan passen ;)

Hoi An ligt vlakbij de zee en zo stapten we de volgende dag op de fiets en reden we door de velden naar het strand. Na iets verder gefietst te zijn dan de meest drukke toeristische hot spot, kwamen we op een prima plek met ligbedden, parasols en een leuk restaurantje, handig voor de lunch. Heerlijk gezwommen in een aangename zee, in de schaduw wat lezen, drankje erbij, vakantie! Om ons heen ondertussen ook voornamelijk westerse vakantiegangers, waarbij je je toch blijft verbazen dat iedereen zich zo rood laat verbranden, en dan ook de kinderen die niet goed worden ingesmeerd.

’s Avonds hebben we een rondje gemaakt over de avondmarkt en langs de andere kant van de rivier waar veel verlichte figuren waren, zoals draken en leeuwen, en verder allemaal spelletjes werden georganiseerd voor jong en oud. Een hele gezellige sfeer!

Om wat extra energie op te doen na alle activiteiten voor Hoi An en voor de volgende bestemming, zijn we de volgend ochtend weer naar het strand gegaan en hebben we daarna nog een rondje buiten Hoi An gefietst. Na weer een prima lunch (in Cambodja moeten we waarschijnlijk op dieet) zijn we als afsluitende activiteit naar een Vietnamese dans- en muziekvoorstelling geweest. Met typische instrumenten begeleidden de muzikanten de dansers die een verhaal, opera en zelfs een Hongaarse dans deden.

In een enorme hoosbui fietsten we weer terug naar het guesthouse, omkleden, tas oppakken en de bus in: tijd voor een nieuwe nachtbus verder naar het zuiden. Na het ondertussen gebruikelijke geschreeuw, gechagerijn, gedoe en chaos (plus wat extra want er was iemand te laat) had iedereen een ligstoel en konden we vertrekken naar Dalat. Alleen bleek om half zes in de ochtend dat we in Nha Thrang over moesten stappen op een andere bus, die pas over een uur zou gaan… Niks niet wachten in de bus, nee op een verlaten parkeerterrein. Je mocht al blij zijn dat het droog was. Een stukje verderop was er gelukkig een benzinestation met een soort wc en na nog wat verder lopen vonden we ook een kraampje met broodjes voor ontbijt.

Rond zeven uur kwam er een wat krakkemikkig minibusje aanrijden waar de tassen ingepropt werden, wij erbij, en we reden weer. Na een uur maakten we een stop bij een goed wegrestaurant (was handig geweest als dat was aangekondigd), en konden we ons wat opfrissen. Vervolgens reden we weer verder omhoog de bergen in en begon het langzaam kouder te worden. Deze frissere temperatuur is blijkbaar ook een prima klimaat voor aardbeien want we kwamen langs de ene na de andere kas. En begonnen we ons te verheugen op aardbeien met slagroom ;)

Om half twaalf kwamen we eindelijk aan in Dalat, waar bij het hotel bleek dat we nog ruim een uur moesten wachten tot we in de kamer konden; ze hadden net het hele pand geverfd en waren nog aan het opruimen. Dus eerst maar geluncht in een zeer lokaal restaurant, waarbij je merkt dat het echt om twaalf uur lunchtijd is hier, dan is het superdruk, en om één uur is iedereen weer weg.

In de middag hebben we een scooter gehuurd en zijn we eerst naar een waterval gereden. Niet schrikken met de foto’s, we hebben opeens een lange broek en vest aan; het was fris :P De waterval was nogal een toeristische attractie en had zelfs een rodelbaan waarmee je richting de waterval ging zodat je niet hoefde te lopen. Helaas zat er een zeer voorzichtige familie voor ons waardoor we steeds moesten remmen, dus halverwege de baan maar even gewacht tot ze weg waren en we naar beneden konden zoeven.

De waterval zelf was niet heel spectaculair, maar het was interessant om te zien hoe het lokale Vietnamese toerisme eraan toe ging hier: eetkraampjes, fotostand, beelden van een arend en tijger, en als toppunt toch wel een man verkleed als, ja als wat eigenlijk. Suggesties zijn welkom ;)

Na de waterval doorgereden naar een boeddhistisch klooster en tempel, mooi gelegen naast een meer. Om het klooster was ook een prachtige tuin met veel verschillende kleurrijke bloemen. Terug in Dalat zijn we nog naar het oude station gegaan om het toeristen stoomtreintje te zien. Vervolgens nog een rondje om het meer vol met waterfietsen in de vorm van zwanen en al uitwijkend voor koetsjes (Dalat is voor Vietnamezen een romantische bestemming, wat ook bleek uit een enorm kitscherig bloempark) en op de markt een halve kilo aardbeien gekocht. Dat was ingewikkeld, want de prijs is normaal per kilo. Eigenlijk wilden we maar 200 gram, gewoon voor de smaak, maar bij hoge uitzondering wilden ze wel een halve kilo verkopen. Aan kleinere hoeveelheden deden ze niet. Dat hebben we later nog vaker gehad, maar je kan dan bijvoorbeeld je aardbeien wel aanvullen met ander fruit tot een halve kilo en dan betaal je dezelfde prijs. Dat zal je in Nederland dus nooit gebeuren, echt niet dat een passievrucht voor dezelfde kiloprijs gaat als een appel ;)

Nu hadden we een waterval gezien, maar de backpackers activiteit in Dalat is canyoning: abseilen naast en door watervallen. We houden van afwisseling, dus de volgende dag gingen we in een groepje weer naar dezelfde waterval waar we (op een parkeerplaats) een wetsuit konden aantrekken (gelukkig had ik m’n bikini al aan) en in een tuigje werden gehesen, en een helm op kregen. Bij het startpunt bleek dat zo’n beetje alle backpackers die in Dalat waren die dag hetzelfde idee hadden, dus we moesten even wachten voor we konden beginnen.

Als eerste kregen we een duidelijke uitleg over hoe je moest abseilen en konden we een keer oefenen bij een muurtje. Het ging wat stroef, dus nog maar een keer gegaan voor we zometeen voor het echie gingen. Op zich had je je tempo wel zelf onder controle, dus je kon rustig stapje voor stapje naar beneden of in grotere sprongen. Na een korte wandeling kwamen we bij de eerste afdaling van 14m naast een waterval. Aan het einde van deze afdaling hield het touw op een gegeven moment op waardoor je nog een meter naar beneden viel in het water. Gelukkig was alle begeleiding echt super dus onderaan stond iemand je op te wachten om weer los te koppelen en omhoog te helpen.

Een stukje verderop daalden we weer een rots af en ging het al wat gemakkelijker. Vervolgens kwamen we bij rotsen die je als een soort glijbaan kon gebruiken. Helaas stuiterde ik boven op een steen aan het eind met m’n stuitje die ik nog een behoorlijke tijd heb gevoeld. Na de glijbaan was het tijd om in plaats van te abseilen een rots van 9m af te springen. Het kon ook vanaf 11m, en om de een of andere reden leek 9m een stuk minder hoog nadat we eerst op 11m hadden gestaan. Toch wel handig zo’n zwemvest dat je snel vanzelf weer naar boven komt.

Tenslotte was tijd voor “de wasmachine”: een stuk afdalen van de rots en daarna dwars door een waterval waar je in valt en uitzwemt. Het afdalen ging goed en gelukkig kwam ik eerst net achter de waterval terecht waardoor ik nog even adem kon halen voor er dwars doorheen te gaan. Na meer dan genoeg adrenaline gebruikt te hebben voor een dag was het tijd voor een rustige lunch en een laatste wandelklim terug naar het busje. Terug in het hotel lekker warm gedoucht en vervolgens uitgeteld op bed gelegen ;) Morgen terug naar de kust en de warmte!

Foto's: https://goo.gl/photos/EMcVCNMy5QEQPW4n8