Trekking in Sen Monorom

Na een paar weken zonder laptop hebben we in Maleisië een nieuwe aangeschaft, dus tijd voor nieuwe blogs! Maar voor ik over Maleisië vertel, eerst nog verhalen over Cambodja en de Thaise eilanden. Dus om de draad weer op te pakken: we verlaten Phnom Penh vroeg in de ochtend en gaan op weg naar Sen Monorom in het noordoosten van Cambodja.

We werden al om half zeven opgehaald bij het hotel. Aangezien er toen nog geen ontbijtbuffet was hadden we afgesproken dat we een ontbijtpakketje mee zouden krijgen. Dit was blijkbaar niet goed overgebracht, maar er werd snel wat in elkaar geflanst: twee droge witte sneetjes brood met een flinke klont boter en een schep jam. Om het te verdelen een plastic vork... Gelukkig was er bij de busstop nog wat beters te krijgen zodat we het tenminste vijf uur in de bus vol konden houden.

Sen Monorom is de hoofdstad van de provincie Moldukiri, maar is eigenlijk een groot dorp. Onze bamboe bungalow lag aan de rand van het dorp, dus eigenlijk gewoon platteland ;) Dat was al wel te merken want in de badkamer liepen duizenden mieren over verschillende wegen, en in de ochtend sprong er een kikker uit de douche en stapte ik vervolgens bijna op een naaktslak. En toen moest onze trekking en overnachting in de echte jungle nog beginnen :P

Na het ontbijt reden we in een minibusje al hobbelend naar Bunong, het dorpje waar we zouden overnachten en vanuit waar de trekking begon. Het dorpje bestond uit één straat met in totaal zo’n 30 huizen, ongeveer 25 rondrennende honden, net zoveel rondrennende kinderen, een tiental koeien en varkens, en nog wat scharrelende kippen. Een aantal jaren geleden leefde deze gemeenschap vooral van de jungle, maar sinds enige jaren ook van de (vooral Westerse) toeristen. Vietnamezen en Chinezen komen bijvoorbeeld wel naar Cambodja, en deze regio, maar doen alleen een bustour en geen trekking met een lokale gids.

Wij dus wel, samen met twee Italianen, een Frans meisje en de lokale gids begonnen we onze trekking door de jungle op weg naar verschillende watervallen. In het begin liepen we door de velden, om daarna steil naar beneden te gaan richting de rivier. De gids toonde ons hier een grot die vol zat met vleermuizen (stinken!), en hij ving er zelfs een om van dichtbij te kunnen bekijken. Vanaf hier weer een klim omhoog en bovenaan zei de gids, daar rechts kan je naar beneden voor de waterval, succes ik wacht hier op jullie. Voorzichtig over de natte stenen gingen we stap voor stap naar beneden waarbij we halverwege al een prachtig zicht hadden op de enorme waterval, en verfrist werden door de druppels water. Beneden konden we ook onze handen wassen om zo de modder te verwijderen, al was dat voor kort, want daarna moesten we weer omhoog klauteren waarbij je je handen wel nodig had.

Vervolgens liepen we een half uurtje verder en kwamen we bij een meertje met een kleine waterval uit. Na wat gezwommen te hebben was het tijd voor de lunch. Zoals wel vaker bij een trekking: gebakken rijst met een klein beetje groente en gebakken ei. Op zich prima, en het vult de maag. En dit keer zelfs een toetje van verschillende stukken fruit!

Toen we verder liepen was Falco met de Italianen zijn Italiaans aan het oefenen, waaronder ook een paar scheldwoorden. Een honderdtal meter verderop liep ook een groepje met blijkbaar een Italiaanse. Die had er op een gegeven moment genoeg van en de jongens kregen een hele tirade over hun taalgebruik. Zo zie je maar, je weet nooit wie je kan verstaan, ook niet in Cambodja ;)

Onderweg zagen we veel bamboe, een paar reusachtige bomen, en allemaal kleine bergjes aarde die op uitwerpselen leken. Blijkbaar leven er veel wormen in de grond die de aarde op die manier omhoog duwen.

Het laatste stuk was hetzelfde als op de heenweg, maar dan omgekeerd, dus eerst weer steil omlaag en tenslotte steil omhoog. De gids hield er ondertussen een goed tempo in, want de lucht werd steeds donkerder. Maar hij had het perfect ingeschat, bij de eerste regendruppels zagen we het dorp liggen en toen de bui losbarstte zaten we droog aan een biertje.

Bij het huisje zagen we ook het Franse echtpaar weer dat die dag met een Franse gids op pad was geweest. Met z’n allen hebben we heel gezellig gegeten en ‘s avonds nog spelletjes gespeeld. Vervolgens was het tijd om ons klaar te maken om te gaan slapen. Met daglicht hadden we ons al “gedoucht” (met een emmer water natmaken, inzepen en weer een emmer water), maar nu met hoofdlamp naar de wc. Bleek er een enorme spin te zitten en twee kakkerlakken. Nog nooit zo snel geweest geloof ik ;) Maar helaas, daar hield het niet op, ook in de ruimte waar we gingen slapen zat een enorme zwarte spin. We sliepen in legerhangmatten die gelukkig allemaal dichtgeritst konden worden met een klamboe (even niet op de grote gaten her en der letten). Dacht ik eerst, ik slaap met mn hoofd in het midden van de ruimte en mn voeten bij de muur, bleek dat dat de voetenkant was (verklaarde de lichte zweetlucht die er hing ;) ), dus toch maar omgedraaid. Het Franse meisje had een paar dagen daarvoor ook in zo’n hangmat geslapen en gaf de tip om met je knieën naar buiten te liggen zodat je meer ruimte creëerde. Een goede tip, en zo toch een paar uur geslapen.

De volgende ochtend werden we vroeg gewekt, maar per ongeluk door de buurvrouw bleek achteraf. Maar goed, ik was wakker en het heeft ook wel wat om bij het ochtendgloren het dorp tot leven te zien komen. De kleinste kinderen die al weer rondrennen, de iets ouderen op weg naar school, een man die de koeien meeneemt richting de weide, mensen die hun erf aanvegen enz.

Na het ontbijt wachtten we op andere toeristen die met ons vandaag de olifanten gingen bekijken. Het voelt altijd al raar als je met een auto zo’n dorpje binnenrijdt en bijna als aliens daar rondloopt, maar het voelt eigenlijk net zo raar als je dan zelf in dat dorp zit en die auto aan ziet komen rijden en dan de toeristen ziet rondwandelen en foto’s maken.

We stapten bij hen in de auto en reden door de heuvels naar een plek een aantal kilometer verderop. Hier kregen weg van de gids allemaal een tros bananen en liepen we over een zandpad de heuvel af. Bijna beneden zagen we opeens de twee olifanten staan, rustig tussen het groen wat wortels van planten aan het eten, elk onder begeleiding van een mahout (olifantenbegeleider, kornak in het Nederlands heb ik net even opgezocht). De olifanten hielden al snel op met eten toen ze doorkregen dat we bananen bij ons hadden, een stuk lekkerder natuurlijk.

Om beurten konden we hier de olifanten voeren, waarbij er eentje zo lui was dat je de banaan echt in haar mond moest stoppen in plaats van aan te reiken zodat ze deze met de slurf kon pakken. Haar naam was ook niet voor niets Princess ;) Na de bananen bleven we een tijdje op die plek in de jungle om de olifanten te observeren. Eerst gingen ze nog op zoek naar meer eten en daarna liep er eentje verder naar een modderpoel om een verkoelende laag modder aan te brengen. Ze gaf soort van aan dat ze niet toegekeken wilde worden, maar blijkbaar stond ik toch nog te dichtbij. Dus toen ik dacht dat ze modder over zichzelf zou sproeien, en daar een filmpje van wilde maken, spoot ze die hele modderstroom dus mijn kant op en zat ik onder de modderspetters :P

Vanaf hier liepen we naar een plek aan de rivier waar we zelf gingen eten. Het eten was klaargemaakt in bamboe in het vuur en werd ook geserveerd in opengesneden bamboe. Geen pannen nodig ;) Na de lunch vertelde de gids wat meer over het olifantenproject en hoe ze proberen om geschikte olifanten met elkaar te laten paren om zo de populatie weer te vergroten. DIt wordt echter tegengehouden door de lokale bevolking die vanwege bijgeloof en tradities elke keer veel eten moeten offeren zowel wanneer de olifanten samen komen, als wanneer de olifant zwanger is. Je begint bijna zelf met je oren te klapperen als je dat hoort en je ook weet dat er nog maar 55 olifanten in die regio over zijn.

TIjdens het verhaal begon het enorm te stortregenen. Eerst hebben we een tijdje gewacht en geschuild onder een plastic zeil, maar we moesten toch verder. De zandpaden waren veranderd in modder glijbanen en ik was blij met mn bamboestok als extra houvast. Daar had ik alleen weinig aan op het moment dat we eerst over een boomstronk een rivier moesten oversteken, en even later zelfs gewoon dwars door de rivier moesten waden omdat het pad was overstroomd.

Beneden aan de rivier kwamen we weer samen met de twee olifanten die daar aan het badderen waren. We konden hier zelf ook zwemmen en één van de twee olifanten wassen. Ik bleef liever aan de kant vanwege de nog steeds stromende regen en had zo een goed uitzicht toen de andere olifant het water uitkwam en voor mij langs de heuvel weer op klom. Falco zwom ondertussen vrolijk met de andere olifant en heeft helpen schrobben.

Hierna liepen we de hele weg weer terug en net voor we bij de auto kwamen brak het zonnetje weer door en droogden we al dampend enigszins op. Op dit punt kwam ook de auto met het Franse echtpaar aanrijden die die dag de trekking naar de waterval hadden gedaan. Vanwege de enorme regenval hadden zij verschillende beten van bloedzuigers gehad, blij dat ons die bespaard zijn gebleven!

Terug in de bamboehut (gelukkig dit keer een zonder mieren en andere beesten) heerlijk gedoucht (wel koud) en droge kleren aangetrokken. Ter afsluiting zijn we met de hele groep samen gaan eten bij een Australisch/Cambodjaans restaurant. Even geen rijst ;)

Liefs! Nienke

Foto's: https://photos.app.goo.gl/OQae7pdz8gOD0DSb2