Boottocht in Halong Bay en meer Cat Ba eiland

Om zeven uur stonden we met een groepje mensen te wachten tot we werden opgehaald voor de boottocht. Onderweg hadden we als ontbijt een broodje gekocht bij een van de straatkraampjes. Dat zie je hier veel: Banh My, een stokbroodje dat belegd wordt met omelet met meestal koriander, komkommer en chili saus. Er zijn ook variaties met onder andere (niet te achterhalen type) vlees of tofu.

Met een busje werden we afgezet in de haven waar we met acht anderen, de gids en twee bemanning op een boot stapten. De boot had twee verdiepingen: een grote kajuit en een soort zonnedek met ligstoelen. Nadat we het haventje uitgevaren waren konden we boven zitten en hadden we een goed zicht op de drijvende vissershuisjes waar we langs kwamen. De mensen die hier wonen hebben het net zo ingericht als op het land: met planten in bakken, een mega stereo installatie en over de smalle drijvende paadjes tussen de visvijvers lopen gewoon honden.

Vanaf hier voeren we verder langs de eerste karst eilandjes die steeds dichter op elkaar kwamen waardoor er een soort van doolhof ontstaat met prachtige formaties. De rotsen zijn allemaal verschillend van vorm en grootte, en de meesten zijn bovenop begroeid met verschillende planten, struiken en bomen, en onderaan zie je allemaal schelpen tegen het gesteente. De kleur van het water wisselde tussen helderblauw, groenachtig en turquoise wat mooi afstak tegen de grijze rotsen.

Na een uur varen maakten we een stop bij een grotere vislocatie waar ook vele kano’s lagen. In tweetallen peddelden we vanaf hier vlak langs de rotsen en vervolgens onder een rots door, een grot in. Aan de andere kant kwamen we op een prachtige open plek, compleet omringd door de begroeide hoge bergen. We hebben even gewacht tot alle andere toeristen weg waren zodat je ook de stilte en natuurgeluiden kon horen voor de complete ervaring ;)

Wat we hier wel zagen, en ook tijdens de rest van de boottocht, was de hoeveelheid afval die ronddreef. Juist op zo’n mooie rustige plek verzameld zich een hoop afval door de stromingen die daar uitkomen. Veel komt toch van de toeristen, maar ook van de grotere scheepvaart. Hoewel de Vietnamezen iets minder de neiging hebben om alles maar op straat te gooien dan bijvoorbeeld in Nepal, Laos of Myanmar, ook hier gaat veel gewoon het raam uit als er niet meteen een prullenbak in de buurt is.

Terug op de boot had ik het gevoel dat de spullen in mn rugzak anders lagen dan ik het had achtergelaten, maar ik dacht eerst nog dat Falco misschien iets gepakt had. Op het dek hoorde ik echter twee Franse meisjes praten dat zij hetzelfde gevoel hadden. Na checken bleek alles nog in mijn tas te zitten, maar miste er een briefje van 500.000 dong (ong €20) uit Falco’s portemonnee. We gaven dit aan bij de gids die met ons naar de kapitein ging. Blijkbaar lopen er gewoon bekenden van de bemanning in en uit op momenten dat we ergens aangemeerd liggen, en die door de tassen gaan. Wij hielden voet bij stuk dat we echt geld misten, en binnen een minuut kregen we dit weer terug van de kapitein. Een onprettig gevoel dat mensen zomaar door je spullen gaan, en onhandig wat we nu moesten doen, omdat we na de lunch nog een keer gingen kanoën. De gids had gelukkig een waterdichte tas mee waarin we toen maar de telefoon en portemonnee hadden gestopt om die in ieder geval niet achter te hoeven laten.

Dit moment proberen achter te laten, en weer te genieten van het mooie uitzicht. Liggend op een stoel gleden de rotsformaties voorbij en was het even later tijd om dit ook vanuit het water te bekijken en een verfrissende duik te nemen. Bij de tweede keer kanoën stopten we op een klein strandje vanaf waar we konden snorkelen. Hier was het water echter veelst te groen en zagen we helaas helemaal niets. Op het strandje zelf was wel een hoop koraal aangespoeld, dus daar zelf maar een klein koraalrif van gebouwd en verder wat gezwommen. Na het kanoën, voeren we met de ondergaande zon weer terug naar Cat Ba.

De volgende dag hebben we een scooter gehuurd om meer van het eiland te zien. Aangezien het hotel geen ontbijt had, maakten we eerst een stop bij een café restaurant waar we vriendelijk werden begroet door de eigenaar en die tijdens het eten muziek begon te spelen op een instrument wat we eerder hadden gezien tijdens de show met de waterpoppen, een dàn bâu. Dit instrument heeft een snaar waar je met je vinger of een plectrum aan plukt, en met je linkerhand een soort stokje die een vibratie veroorzaakt (zie foto en video voor meer duidelijkheid ;) ). Hij nodigde ons uit om het ook eens te proberen. Het ziet er heel eenvoudig uit, maar ons geluid klonk veel lager dan hoorde. Toen bleek dat je met een perfecte timing je rechterhand op de snaar laat rusten en precies optilt wanneer je aan de snaar plukt. Voor de video voor familie kwam hij met een Youtube filmpje en konden we een soort playback versie maken waardoor we pro’s leken :P

Hierna gingen we naar de hospital cave. Deze grot in tijdens de oorlog voor een gedeelte gemaakt en voor een gedeelte uithakt en diende zowel als ziekenhuis en als schuilplaats voor de Vietcong gedurende tien jaar. Een gids toonde ons in redelijke sneltreinvaart de verschillende ruimtes en gaf uitleg over waarvoor deze gebruikt werden. Oa de onderzoeksruimte, slaapruimtes, badkamer, en de algemene ruimte die soms gebruikt werd als bioscoop.

Eenmaal weer buiten reden we dwars over het eiland naar de andere kant om vanaf daar de kustroute terug te nemen. Geen tijd voor lange pauzes want aan het begin van de middag reisden we door naar onze volgende bestemming, Tam Coc. Vaak zitten we in bussen met voornamelijk andere backpackers, maar deze keer stapte er nog een Vietnamese familie in van ruim 20 personen. Complete chaos met tassen, kinderen, bejaarde oma’s en een rits ooms en tantes. Eenmaal bij de boot kon de familie wel mee met de boot, maar moesten wij eerst wachten, en toen opeens rennen want we moesten toch mee met die boot. Allemaal een beetje inschikken, toen op het laatste moment nog een man aan boord kwam met een slang in een plastic tasje. Paniek alom aangezien die slang half het tasje uit probeerde te kronkelen. De man zat er niet zo mee, en knoopte een tweede plastic tasje dicht en zette het vervolgens in het midden van de boot. De hele tocht zag je iedereen toch met een schuin oog dat tasje in de gaten houden ;)

De boot nam een andere route dan op de heenweg, en zo kwamen we uit in Hai Phong in plaats van de haven. Hier stond een man ons op te wachten die ons en de vijf andere backpackers naar een kantoortje bracht met de mededeling dat de bus over een kwartiertje zou komen. Na een uur kwam er dan toch een bus, maar na een oogopslag leek deze al compleet vol. En inderdaad, er waren nog twee stoelen vrij in plaats van zeven. Een meisje dat een andere bus moest halen ging mee en wij werden in twee taxi’s gezet naar het busstation waar een andere bus geregeld zou worden.

Het busstation bleek een boeddhistische tempel naast de snelweg te zijn waar we vijf minuten (lees twintig) moesten wachten. Op dat moment kwam er inderdaad een bus die … door reed. De man begon snel te bellen, en gaf ondertussen aan dat we mee moesten lopen langs de weg. Zo’n bus haal je niet zomaar in, en na vijf minuten lopen bleek de bus gelukkig omgekeerd te zijn en kwam ons weer tegemoet zodat we eindelijk in een bus verder konden gaan. Na twee en een half uur werden we er bij een tankstation in Ninh Binh (twintig minuten vanaf Tam Coc) uitgezet. Gelukkig hadden wij ondertussen met de man duidelijk afgesproken dat hij vervolgvervoer zou regelen en pikte een vriend van hem ons op zodat we niet in de regen ook nog op zoek moesten naar een taxi. Na wat overtuigen werden we dan uiteindelijk voor de deur van het guesthouse afgezet, in plaats van tweehonderd meter daarvoor “want dit is het centrum wat is afgesproken, en ja helaas regent het nu pijpenstelen”. En om het makkelijk te houden eten we maar gewoon in het restaurant van het hotel. Morgen is er weer een dag om dingen te regelen ;)

Foto's: https://photos.app.goo.gl/FGm0h7NgV7Q7IwSx1