De paden op de lanen in: op naar Inle Lake

Vanuit Mandalay vertrokken we met een minibusje naar Thazi. Zo´n beetje iedereen in de bus zou verder gaan naar Kalaw of Inle Lake (ook onze uiteindelijke bestemming), maar we hadden doorgegeven dat we er eerder uit wilden. Via maps konden we een beetje in de gaten houden waar we waren, wat maar goed ook was, want blijkbaar was het toch niet goed doorgekomen en waren we Thazi al weer bijna uit.

Nu is dat niet zo moeilijk want Thazi is een gehucht van tien straten met gelukkig nog wel een hotel om te overnachten. De reden dat we hier waren was dan ook niet het plaatsje zelf maar de treinrit naar Kalaw die we de volgende ochtend gingen doen. In Thazi hebben we die middag een rondje gelopen en zijn we met paard en wagen naar het naastgelegen meer gegaan. Het plan was om een verfrissende duik te nemen, maar het meer bleek een zeer groot reservoir te zijn met een glibberige kleigrond en glas van bierflesjes aan de rand. Dus het zwemmen maar laten zitten.

De volgende ochtend waren we om half zeven op het station. Na de kaartjes geregeld te hebben liep er een medewerker mee naar onze plaatsen waar de stoelen nog even de goede kant op gedraaid werden. De tweetjes kunnen hier rondgedraaid worden zodat je een rij kan vormen of viertjes. Weer eens wat anders dan bij de NS.

De rugleuning kon ook versteld worden dus half liggend konden we zo relaxed het landschap voorbij zien glijden. Eerst was dit vooral vlak met weilanden en boerderijen, maar na een uur veranderde dat in een berglandschap waar de trein langzaam omhoog kroop. Langs afgronden en door rotsen kregen we een steeds mooier uitzicht. Aangezien er maar één trein per dag heen en één terug gaat groeien op sommige plaatsen de planten wel heel dicht langs het spoor. Dit merkte Falco ook toen die ruw uit z´n dutje gewekt werd door een tak die in zijn gezicht sloeg.

Het begon sowieso op een redelijke natuurtocht te lijken, want halverwege kwamen er opeens allemaal steekvliegen de trein in door de open ramen. We zijn druk bezig geweest om ze te verjagen of neer te meppen want deze prikten echt enorm! Onderweg stopten we bij verschillende kleine bergdorpjes waar we steeds een pauze hadden van tien minuten. Door de ramen werden allemaal drankjes en hapjes te koop aangeboden waarvan we er verschillende geprobeerd hebben. Vooral veel fruit en gefrituurde iets :P

Na ruim vijf uur kwamen we dan aan in Kalaw waar het heerlijk koel was, slechts 30 graden. We besloten meteen om hier een nachtje extra te verblijven, helemaal nadat we bij een echte Italiaan een heerlijke pasta hadden gegeten, de eerste na ruim zes weken. Dus ’s avonds zaten we er weer maar dan voor een steenoven pizza.

Kalaw zelf is verder een klein plaatsje in de bergen waar de meeste mensen komen om van daaruit een trekking richting Inle Lake te doen. Tijdens de extra dag in Kalaw hebben we natuurlijk de lokale pagode bekeken (weer eens wat anders, goud gemixt met veel kleine spiegeltjes), een uitzichtpunt over het plaatsje en de bergen, een tempel in een grot met verschillende Boeddha beelden en een rondje hebben gelopen langs Britse koloniale huizen (ze heten allemaal iets met “pine”, zeer verrassend met alle naaldbomen…).

Voor de trekking moesten we voor half negen bij het kantoortje zijn. Natuurlijk was het allemaal niet zo strikt met tijd en vertrokken we om negen uur met een pickup richting het startpunt. Daar aangekomen werd ons verteld dat we op nog twee groepen moesten wachten die al een dag gelopen hadden en dat we dus eerst de markt konden gaan bekijken. In verschillende plaatsjes rond het Inle Lake is er eens in de vijf dagen een markt waar mensen uit de bergen hun spullen komen verkopen. We hebben onze ogen uitgekeken en geprobeerd te achterhalen wat het meeste eten was: gedroogde / gefermenteerde visjes, suikerblokken, stapels grote papadums en natuurlijk het gewone groente en fruit.

Na een ruim half uur kwamen de andere groepen aangelopen, dus wij in de startblokken, bleek dat die eerst pauze gingen houden en we dan bij een groep gevoegd werden. Ondertussen maar koffie gedronken, en wat hapjes gegeten. Het leek ondertussen meer op een proeverij dan een trekking ;)

Maar goed, toen gingen we toch echt eindelijk op pad en samen met onze gids van 21 en zeven anderen liepen we tussen de heuvels en velden door. De grond is hier rood wat een mooie combinatie maakt met de groene velden. Na anderhalf uur hadden we de lunchplek al bereikt en van de rest van de groep hoorden we dat onze gids nooit zo’n haast had. Dat bleek wel, na de lunch hadden we eerst nog siësta voor we zelf maar eens aangaven dat we wel verder wilden. Een ruim uur later was het weer pauze: bij een rivier konden we zwemmen. Alleen zaten er op de kant drie mannen manden te maken en te koekeloeren, en kwam er iemand z’n buffels laten afkoelen, dus ik heb maar gewoon met mn voeten in het water gestaan ipv moeilijk in bikini te gaan staan omkleden.

Waren we ondertussen gewend aan het relaxte tempo van deze trekking, was het laatste stuk opeens pittig. We liepen eerst langs vele terrassen met uitzicht op de bergen. Ik zei nog voor de grap, stel je voor dat je daar overheen moet. Juist, tien minuten later waren we dus flink aan het klauteren om inderdaad die berg op te gaan. Gelukkig heb je dan prachtig uitzicht als beloning!

We liepen verder door een bergdorpje waar de gids opeens eindelijk een gids werd en dingen begon uit te leggen over de levensstijl en verschillende planten. We kregen ook kleine besjes waarvan we er eentje of maximaal twee konden opeten. Ze gaven een tintelend gevoel op je tong wat ongeveer vijf minuten aanhield.

Met zonsondergang bereikten we onze slaapplek: een klooster vol met jongetjes van een jaar of negen. Op het moment dat we aankwamen waren ze druk aan het voetballen en Falco heeft nog even meegespeeld. Het klooster was mooi, maar Spartaans. We sliepen met z’n allen op de grond naast elkaar op matrasjes. Ik was blij dat we onze lakenzak hadden meegenomen want de rest klaagde de volgende ochtend over enorme jeuk van de dekens. Met het avondeten zaten we met de groep op de grond om een tafel en hebben we wat spelletjes gedaan. De gids kwam vertellen dat iedereen om negen uur diende te gaan slapen. Nu was de elektriciteit er al mee opgehouden (de generator gaat alleen van half zeven tot acht aan), en bleken er ook geen douches te zijn. Dus met een hoofdlamp op naar de hurkwc’s en met een bakje water uit de put tanden gepoetst.

Om vijf uur werd het langzaam licht en dit was het teken voor de monniken om op te staan. Het was verbazingwekkend om te merken dat met slechts één of twee jongens van rond de zestien alles zo gestroomlijnd verliep. Om half zes begonnen ze te zingen in gebed en een kwartier later een ander gebed voor het ontbijt. Rond die tijd werd ook de rest van de groep wakker en was het tijd voor ons eigen ontbijt. Na het ontbijt gingen we weer op pad. We liepen eerst een tijdje over de hoofdweg, wel een mooi uitzicht, maar het was toch leuker dat we daarna weer meer de natuur in gingen.

Het laatste gedeelte gingen we al klauterend weer naar beneden om rond lunchtijd uit te komen in een dorpje net naast Inle Lake. Bij de lunch hadden we natuurlijk rijst, en verder een lekkere curry en ananas bestrooid met zout. Dat was geen aanrader, maar wel goed met de warmte.

Vervolgens was het wandelgedeelte afgelopen en stapten we per zes in een longtailboot. Tussen de huizen, waterhyacinten en drijvende tuinen voeren we naar het Inle Lake. Dit is een redelijk ondiep meer van ongeveer 100 m2 groot en omringd door bergen. Naast de drijvende tuinen en specifieke huizen is Inle Lake ook bekend vanwege de speciale manier van vissen. De mannen staan op de voorkant van hun bootje waarbij ze met een been op de boot balanceren en hun andere been om een peddel hebben geslagen. Op deze manier hebben ze twee handen vrij om de visnetten binnen te halen. Ik weet niet of dit nou de gemakkelijkste manier is, maar het ziet er wel typisch uit. Tijdens het varen zagen we verder nog heel veel grote libellen. Die hadden we tijdens het wandelen ook gezien, maar deze vlogen mee met de boot. Nooit geweten dat ze zo snel konden vliegen!

Een uurtje later waren we aangekomen aan de andere kant van het meer in Nyaungshwe waar de trekking eindigde. Onze backpack was afgezet bij het hotel en het was ondertussen hoog tijd voor een douche en schone kleren. En een klein dutje voor we het plaatsje verder gaan verkennen.

Welterusten!

Foto's (veel dit keer): https://goo.gl/photos/T1Xv4qAoURzrbQzR7

Route: https://drive.google.com/open?id=14OBtTN9UhP8qLSSYUfs_L5f4O7Q&usp=sharing