Vinh Moc tunnels, Verboden Stad en Top Gear route

Vanwege de lange lijst van dingen die we graag willen zien en doen in Vietnam, en de maand visatijd die we hebben, zaten we de volgende ochtend al weer om zes uur in de bus. Ondertussen zijn we bijna Chinezen en kunnen we overal een uurtje slapen wanneer de mogelijkheid zich voor doet :P In plaats van de rechtstreekse bus naar Hue te nemen, hadden we besloten om een tour te doen die een paar stops maakt in de vroegere Demilitariazed Zone (DMZ), de scheiding tussen noord en zuid Vietnam.

Als eerste stopten we bij de Vinh Moc tunnels. Aangezien het plaatsje Vinh Moc vlak bij de grens met het zuiden lag werd dit gebied extreem veel gebombardeerd. Net als op veel andere plekken in Vietnam besloten de dorpsbewoners om een tunnelcomplex te maken waarin zij konden schuilen en eigenlijk zelfs leven vanwege de voortdurende bombardementen. Dit tunnelcomplex is in een heuvel uitgegraven en heeft drie verdiepingen met verschillende ruimtes zoals de keuken, badkamer en vergaderruimte, maar ook een ruimte waar vrouwen konden bevallen. Uiteindelijk zijn hier zelfs 17 kinderen geboren! Verder waren er nog kleine ruimtes waar de families in verbleven.

De tunnels zijn redelijk ruim en je hoeft maar iets te bukken. Ook hebben ze verschillende ingangen en ventilatiepunten, waarvan een aantal vlakbij de zee zodat er voldoende frisse lucht kan stromen. Ik was wel blij dat we met een gids en een klein groepje liepen, want het blijft allemaal toch wat benauwd, ook al liep iedereen met de zaklamp van z’n telefoon. Alles bij elkaar was het een indrukwekkende ervaring door daar te lopen met alle verhalen van de gids en de foto’s in het museum.

Na de tunnels stopten we bij de oude grens tussen het noorden en zuiden. Aan de noordkant staat een klein museum waar een gids vertelde over verschillende gebeurtenissen gedurende de Vietnam oorlog, zoals de verschillende routes, families die gescheiden werden, hoe de communisten omgingen met de katholieken in het noorden en vice versa in het zuiden. Maar ook dat beide kanten (net als nu in Korea) elkaar steeds probeerden te overtreffen met wie de grootste vlaggenmast had (het is nu trouwens verboden om de vlag van Zuid Vietnam ergens af te beelden), of wie de meeste luidsprekers voor propagandaboodschappen had.Hierna namen we afscheid van de gids en liepen we de brug over die de twee delen met elkaar verbindt en stapten we weer in de bus, door naar Hue.

In Hue hebben we eerst heerlijk geluncht. Tot zover hadden we wel eens lekkere dingen gegeten, maar we misten toch nog een beetje de culinaire hoogstandjes. Nou dat werd hier goed gemaakt met verschillende hapjes zoals hartige pannenkoek gevuld met garnalen, varkensvlees en taugé, een klein bakje met een soort rijstpudding met garnalen en gebakken ui, en varkensvlees van de bbq die je samen met sla, munt en andere groene blaadjes in rijstpapier wikkelde en dan in een pindasaus doopt.

’s Middags zijn we met de scooter naar het strand gereden. In Hue merkten nu ook hoe het was om scooter te rijden met die vele scooters om je heen. Van alle kanten schieten scooters langs je heen of stoppen gewoon voor je neus. Gelukkig hebben we wat meer ervaring nu waarbij Falco rijdt en ik achterop richting aanwijs.

Voor we bij het strand aankwamen reden we eerst langs een enorme begraafplaats in de duinen. Dit waren allemaal kleurrijke graven van verschillende groottes die schots en scheef gebouwd waren. Sowieso zien we hier in Vietnam echt enorme begraafplaatsen, vaak in the middle of nowhere. Het strand zelf was prachtig: wit zacht zand, groene bomen en een blauwe zee met aangename temperatuur. Even heerlijk ontspannen en genieten.

De volgende dag stond in het teken van de culturele activiteiten van Hue. Hue was de keizerlijke hoofdstad van Vietnam van 1802 tot 1945 en in die tijd is er een enorme citadel gebouwd. Binnen de muren van de citadel ligt de Keizerlijke stad en daarbinnen weer de Verboden Purperen Stad die vroeger alleen toegankelijk was voor de keizerlijke familie. In de stad zijn veel gebouwen verwoest door de bombardementen, maar verschillende gebouwen zijn weer gerestaureerd die je kan bekijken en je kan rondlopen door de overblijfselen op dit grote terrein. Zo zagen we een prachtige toegangspoort, een enorme binnenplaats met vijvers, het Koninklijk Paleis, verschillende tempels, overdekte gangen (heel fijn met de zon) met foto´s van de laatste keizers en hun leven, tuinen, huizen voor de vele harems, en een bibliotheek.

Wat we hier trouwens ook merkten is dat de zomervakantie begonnen is. Opeens zie je naast de gebruikelijke backpackers en lokale toeristen ook buitenlandse families. En op het moment dan voornamelijk Nederlanders (bij de toeristische attracties op het heetst van de dag) en Engelsen (roodverbrand op het strand), heerlijk stereotyperend bevestigend ;)

Na weer een geslaagde lunch zijn we op de scooter gestapt om een van de graftombes in de buurt te bezichtigen. Ten zuiden van Hue langs de Parfumrivier liggen zeven graftombes van de verschillende keizers. Deze graftombes zijn niet gewoon een stenen gebouwtje met een kist erin, nee deze plekken hebben afmetingen ter grootte van een dorpje. En ook zo gebouwd eigenlijk met een paleis, verschillende huizen, tempel, een grote vijver en dan natuurlijk de tombes voor zowel de keizer als een aparte voor zijn vrouw.

Vanwege de warmte hadden we besloten om het bij een tombe te laten en hebben we een van de indrukwekkendste gekozen, de Tu Duc tombe. Gelegen tussen de pijnbomen hebben we hier ruim een uur rondgewandeld om alles te kunnen zien. Hier vingen we ook op van een gids dat Tu Duc hier zelf niet eens ligt. Om te voorkomen dat hij werd opgegraven heeft hij destijds opdracht gegeven om hem op een geheime plek te begraven, waarbij de grafdelvers nadien gedood werden. Maak je zo’n enorm werk van je tombe, wordt er niet eens gebruik van gemaakt denk je dan ;)

Vanuit Hue vervolgden we onze weg verder naar het zuiden richting Hoi An. Deze route staat ook wel bekend als de Top Gear route (zie dit filmpje: https://www.youtube.com/watch?v=O1zfuBgCUqY ) en wordt zelfs overal zo gepromoot. Net als zij gingen we op de scooter en werden onze backpacks met een busje naar Hoi An vervoerd. Om zo min mogelijk via de snelweg te gaan hebben we het eerste stuk via een binnenweggetje langs het strand gereden. Hier werden we tenminste niet van de weg gedrukt al moesten er wel de nodige kuilen ontweken worden.

Na een uurtje was het tijd voor de eerste stop met een verfrissende limonade en een duik in de zee voor Falco. We reden verder over dit schiereiland waarbij we weer de nodige begraafplaatsen zagen, en na weer een uur even van de weg afweken voor een kleine detour door een national park. Hier kwamen we uit bij een vissersstrandje en veel lokaler kon het geloof ik niet worden.

We staken een nieuwe brug over en reden langs een enorm meer om vervolgens toch uit te komen bij de snelweg. Gelukkig was deze vierbaans zodat er genoeg ruimte was om traag verkeer en roekeloos zonder omkijkend invoegend verkeer in te halen, en zelf niet van de weg gedrukt te worden door auto’s of vrachtwagens. Van te voren hadden we ook nog de verkeersregels van Vietnam gekregen: groter verkeer gaat altijd voor, ongeacht voorrang, snelheid, enz. Ik vond het toch wel even spannend toen we door een tunnel moesten rijden die slechts tweebaans was, maar iedereen reed hier gelukkig netjes.

Tijd voor een nieuwe verfrissende stop: de olifantenbron. Dat klinkt nog redelijk idyllisch, maar bleek compleet toeristisch met allemaal hutjes langs de rivier die zelf was ingedamd om zo kleine zwemvijvertjes te creëren. En mocht je denken, waarom olifanten? Er was een rots met een uitsteekstel waardoor het lijkt op een olifant, al hebben ze hem nog wat verder gemodelleerd om de gelijkenis te vergroten.

Het was ondertussen hoog tijd voor de lunch waarvoor we een plek aan het strand opzochten. Met wat handen en voeten communicatie zaten we even later aan een tafeltje op het strand en aten we garnalen, seafood fried rice en bbq varkensvlees.

We moesten nog redelijk veel kilometers afleggen, dus weer op de scooter gestapt voor het mooiste stuk van de route: de Hai Van pas. Langs de zee rij je via de berg omhoog waardoor je een prachtig en weids uitzicht hebt op het strand, de zee en de groene bergen. Op dit stuk van de route kwam je ook alleen maar andere scooters tegen en af en toe een minivan met toeristen. Al het andere verkeer gaat via een lange tunnel door de berg, waardoor het een stuk rustiger rijden is.

Op het hoogste punt zag je aan de ene kant het strand waar we net vandaan kwamen, en aan de andere kant de grote stad Danang waar we nu heen reden. Ook aan deze kant weer prachtige vergezichten op de zee en rotsen. Net voor Danang een korte koffiestop gehouden voor wat nieuwe energie want we begonnen de zit toch te voelen. Wat extra alertheid kon op dit stuk ook geen kwaad want we reden nu dwars door de drukke stad heen vol met scooters, auto’s en ander verkeer. De schemer viel ondertussen en Danang lichtte mooi op, met als hoogtepunt een grote brug waarbij de bovenstructuur van de brug als draak was gemaakt.

Doordat het al donker was konden we geen stop meer maken bij de marmerbergen, maar aangezien bergen redelijk zichtbaar zijn konden we ze gewoon vanaf de scooter bekijken ;) En zo reden we het laatste stuk naar Hoi An over een rustige weg in het donker waarbij we nog verschillende andere backpackers tegenkwamen die hetzelfde stuk hadden gereden vandaag.

Om half acht kwamen we dan eindelijk aan bij het motorbedrijf, redelijk stijf van de zit, maar wat een prachtige route! Toch ben ik blij dat we de meeste afstanden in Vietnam per bus afleggen en niet per motor wat ook de nodige mensen doen. Het is behoorlijk vermoeiend om continue op te moeten letten met dit chaotische verkeer. Maar nu even geen verkeer meer, maar een paar dagen lopen en fietsen in Hoi An.
Liefs!

Foto’s: https://goo.gl/photos/riVf5RQKUw2yQmnX9
Route: https://drive.google.com/open?id=183pZlVYavXC9fQUzNVEiy-2Ksng&usp=sharing