Brommers tellen in Hanoi

Wat meteen opviel in Hanoi was hoeveel drukker het was dan in Laos. Dit hadden we onderweg al gemerkt met veel meer huizen en bedrijvigheid op straat, maar Hanoi was meteen weer het andere uiterste van de rust waar we vandaan kwamen. Overal schoten brommers om je heen alle kanten op, auto’s toeterden, cyclo’s probeerden zich er tussendoor te wurmen, alle stoepen staan vol met geparkeerde brommers, kraampjes en lage plastic tafeltjes met krukjes om te eten. En probeer dan je weg maar te vinden in deze chaos met kronkelende straatjes ;)

We hadden een hotel geselecteerd om te slapen maar wilden zoals altijd ter plaatse onderhandelen over de prijs. Daar aangekomen liepen we blij naar binnen, eindelijk douchen was onze gedachte. Helaas die was van korte duur want het hotel was vol. Dat was voor het eerst dus een lichte schok. Snel gegoogled naar andere opties en daarheen. Weer vol. De volgende had wel plek maar vroeg de volle prijs. Dus wij begonnen de onderhandeling, nee dit was de prijs. Oke… Volgende hotel, zelfde verhaal, deze kamer, deze prijs, einde verhaal. Nogal wennen zeg maar. Kamer gekozen, gedoucht en weer naar buiten om te eten, het heerlijke Vietnamese eten wachtte op ons :P

Na het eten (rijst met groenten en eend) had de receptionist ons aangeraden om naar het Hoan Kiem meer te gaan omdat daar in het weekend veel mensen kwamen voor een wandeling en een drankje. Het was er inderdaad enorm druk, maar een gezellige sfeer. De weg rond het meer was afgezet voor voetgangers en het meer zelf was verlicht, dus een prima avondwandelingetje. Ter afsluiting van deze lange dag nog een lokaal biertje gedronken, nog een paar keer op de foto met een Vietnamese familie en toen echt bedtijd, in een echt bed!

De volgende dag zijn we eerst van hotel gewisseld en vervolgens de stad verder gaan verkennen. Eerst naar de Bach Ma tempel, een van de oudste van de stad. Daarna lieten we de oude kronkelstraatjes van de oude wijk achter ons en liepen we door de grote lanen vol Franse gebouwen. Daar ben ik naar het nationale museum geweest en heeft Falco verder de wijk verkend. Op de terugweg liep ik weer langs het meer waar de straat nu vol spelende kinderen en volwassenen was. Heerlijk om zo tussen de mensen door te slenteren en te zien hoe zij een zondag doorbrengen. Skelters, rolschaatsen, badminton, denkspelletje met stenen, soort voetbal met een verzwaarde pluim, torentje bouwen enz.

In de avond wilden we bij een van de straatrestaurantjes eten. We hadden een tafeltje veroverd en met behulp van een Vietnamees soort van de kaart ontcijferd en bedacht wat we wilden eten (het helpt dat het weer bekende letters zijn, maar voor de rest wordt het nog een redelijke klus om wat Vietnamese woorden onder de knie te krijgen). Op dat moment vond de eigenaar het blijkbaar wel genoeg en stuurde ons weg. Wij eerst nog van ja maar we willen dit en dit eten (al wijzend op de kaart), maar nee, wegwezen. In combinatie met de receptioniste van ons nieuwe hotel die overal moeilijk over deed en een slaatje uit probeerde te slaan was dit toch niet echt de vriendelijkheid die ik van te voren had verwacht. Later bleek dit allemaal nog compleet in het niet te vallen bij het tieren van de buschauffeurs, maar dat wisten we toen nog niet ;) Uiteindelijk wel op straat gegeten, maar het was een westerse hamburger geworden.

De dag erna zijn we naar de tempel van de literatuur gegaan, die gewijd is aan Confucius, en later ook de eerste universiteit van Vietnam was. Een prachtige plek die uit verschillende delen bestond met Chineesachtige toegangspoorten, een binnentuin met lotusvijver, grote stenen schildpadden met gedenkplaten op hun rug, en uiteindelijk de tempel in een gebouw van donkerhout. Voor het beeld staan ook allemaal offers: blikjes cola, bananen en dozen cake in plastic verpakt met een lintje eromheen :P

Voor we straks door de rest van Vietnam reizen wilden we wat meer leren van de cultuur. Hiervoor gingen we naar het Vietnamese vrouwenmuseum. In dit museum hebben ze verschillende afdelingen waar ze uitleg geven over bijvoorbeeld het gezinsleven, trouwen, geboortes (met een naamritueel waarbij ouders eerst een “lelijke” naam geven op slechte geesten af te weren) en de verschillende stammen met hun klederdracht. Verder is er nog een gedeelte over geloof en belangrijke vrouwen in de Vietnamese geschiedenis. Hierbij werd wel voornamelijk de nadruk gelegd op vrouwen die een belangrijke rol hebben gespeeld in de Vietnam (hier Amerika) oorlog. Vervolgens was het tijd voor een ander cultureel uitstapje: een muzikale show met waterpoppen. In een bak met water worden door poppen verhalen uitgebeeld, begeleid door muziek, zang en verhaal. Daar was niets van te verstaan aangezien het in het Vietnamees was, maar het werd duidelijk genoeg uitgebeeld om te kunnen volgen.

Op onze laatste dag in Hanoi wilden we het Ho Chi Minh Mausoleum bezoeken. Deze heeft nogal beperkte openingstijden, dus we waren op tijd vertrokken naar de bus die ons er in een kwartiertje zou brengen. In de bus, nog even nagevraagd of deze inderdaad daarheen ging, jahoor, en we reden weg. Na vijf minuten kregen we echter het idee dat we de verkeerde kant op reden, naar het zuiden in plaats van noordwesten. Nog een keer vragen, ja we stoppen daar echt. Ondertussen zover weg dat uitstappen ook geen zin meer had, dus we zouden wel zien. Na ruim een uur kwamen we na een enorme omweg dan toch inderdaad aan bij het Ho Chi Minh park; een kwartier voor sluitingstijd wanneer ze geen mensen meer naar binnen lieten.

Waar we nog wel naar binnen konden was het museum. Samen met tientallen schoolkinderen en minstens tweehonderd Vietnamezen hebben we door dit soort van moderne kunst museum gelopen. Wat een herrie maken al die mensen! In het park buiten was het gelukkig een stuk rustiger en zijn we nog maar langs het mausoleum gelopen. Tenslotte een foto van de eenzuilige pagode die je gezien moet hebben blijkbaar maar niet echt indrukwekkend was, en toen zijn we doorgelopen naar het westmeer. Hier lekker gegeten en de rest van de dag gechilld.

Na het avondeten hebben we onze backpacks bij het hotel opgehaald en gingen we richting het station. Hier namen we de nachttrein naar Lao Cai, een plaatsje in het noorden vlakbij Sapa. We hadden een vierpersoonscoupe die we met een ander meisje deelden. Prima bedden, schattig bedlampje en zelfs een elektriciteitsaansluiting. En zo schommelden we in slaap om acht uur later wakker gemaakt te worden in een regenachtig Lao Cai.

Liefs!

Foto's: https://photos.app.goo.gl/8vSbLfXNHWWZA3s03
(ik probeer er nog achter te komen waarom de foto's opeens niet meer op volgorde getoond worden, dus het kan wat puzzelen zijn welke foto bij welk deel van het verhaal hoort)