Verzengende hitte in Mandalay
Blijf op de hoogte en volg Nienke
28 Mei 2017 | Myanmar, Mandalay
De eerste dag in Mandalay was snikheet en we hebben we vooral in het hotel met airco doorgebracht. Voor de lunch zijn we snel naar een restaurantje net om de hoek gegaan en na wat wikken en wegen hadden we nog besloten om de rest van het blok om te lopen zodat we ook nog even de prijzen bij de wasserette konden navragen. Nu hadden we in hotels al wel gezien dat kleding wassen per stuk ging, maar we hadden toch gehoopt dat een wasserette wel per kilo zou rekenen. Helaas, €0,80 voor een T-shirt, €1,20 per broek en zelfs €0,40 per sok. Dat werd toch een handwasje.
Aan het eind van de middag zijn we naar een winkelcentrum geweest (waar ook airco was) en daar zagen we een hele rij mensen met een papiertje in hun hand. Wat bleek, ze zaten allemaal te wachten voor een afspraak met de opticien. Toen bedachten we ons ook dat we eigenlijk helemaal geen mensen met een bril gezien hebben in het hele land, en dit ook de enige brillenzaak was die we waren tegen gekomen. Nu weet ik niet of de ogen van de Birmezen zoveel beter zijn dan die van de Nederlanders, maar het is wel een apart verschil.
In de nacht heeft het geregend dus was het de volgende dag gelukkig iets koeler en konden we de stad verkennen. Het plan was om te gaan fietsen, maar de fietsen van het hotel waren allemaal “uitgeleend” (volgens mij hadden ze helemaal geen fietsen aan de blikken van de receptioniste te zien). Maar goed, op straat stopte er snel een pickup en na wat onderhandelen wilde hij ons wel voor een paar uur door de stad rijden.
De eerste stop was het paleis. Dit ligt midden in een fort met een muur van 2 x 2 KM! We dachten eerst dat gaat nog wel even duren voor we dat bezocht hebben, maar blijkbaar is een groot gedeelte nog steeds militair actief en mogen toeristen daar niet komen. Dus met de auto werden we naar het midden gereden waar het oude paleis staat en daar mochten we dan rondlopen. Het paleis zelf en de gebouwen erbij zijn allemaal gemaakt van donker hout. Net als de troon die beschilderd is met goudverf. Hier vroegen we een mevrouw of ze een foto van ons kon maken. Dit interpreteerde ze eerst of ik met haar op de foto wilde, maar daarna heeft ze toch een foto van ons gemaakt voor de troon. Of in ieder geval, tussen haar vingers door zie je ons net staan. Zelf was ze in ieder geval zeer trots op deze prachtige foto :P
Bij het paleis was ook een klein museum waar een paar prachtige houtsnijwerken tentoongesteld waren. Hier zagen we ook een soort van haarpin waarin vrouwen vroeger hun afgeknipte haar stopten en dit offerden in een pagode.
De volgende stop was een oud klooster, weer van hout. Deze was ondertussen helemaal zwart uitgeslagen maar je kon het mooie houtsnijwerk nog wel zien. Het bordje “Ladies are not allowed to enter” was dan weer een stuk moderner… Nu al een paar keer gezien dat vrouwen niet helemaal bij de Boeddha mogen komen, maar op zo’n drie meter ervandaan worden gehouden. Net naast het klooster was nog een balzaal van een tempel, met daaronder een soort van tot parkeerruimte gerenoveerde ruimte. Het gevoel van een tempel was daardoor enigszins verdwenen, maar wel veel ruimte zeg maar.
Vervolgens door naar de Kuthodow pagode die over het grootste boek ter wereld beschikt, namelijk elke bladzijde is in een marmeren steen gegraveerd en in zijn eigen minipagode geplaatst; 729 in totaal! Het boek is de complete Tripitaka, de collectie vroegste geschriften van het boeddhisme. We zagen hier ook nog hele schattige puppy’s, maar toen Falco die wilde aaien kwam er een andere hond aan die toch gevaarlijk begon te grommen. Het blijft steeds oppassen hier met de hoeveelheid straathonden.
We hadden ondertussen wel genoeg tempels gezien, dus tijd voor het letterlijke hoogtepunt: Mandalay Hill. Op dat moment waren we wel blij dat we in de auto zaten, anders hadden we of omhoog moeten ploeteren met de fiets of de hele berg op blote voeten beklimmen via de vele trappetjes. Boven hadden we een mooi uitzicht over de stad en het gebied eromheen, en ook de pagode zelf was zeer kleurrijk.
Na de siësta hadden we de man weer gebeld en bracht hij ons naar de Mahamuni tempel. Dit is een zeer heilige plaats, want men gelooft dat een gedeelte van Boeddha’s ziel hier is. Het hoofd van het grote gouden Boeddha beeld wordt dan ook elke morgen opgepoetst, en op de rest van zijn lichaam plakken (weer enkel de mannen) nieuwe gouden stukjes, zodat het ondertussen een nogal vervormde bolle Boeddha is geworden.
Dit waren wel weer genoeg tempels, dus op naar de volgende bezienswaardigheid: de U Bein brug. Dit is een houten brug die je vaak op plaatjes van Myanmar terug ziet. Je moet goed opletten waar je je voeten neerzet, maar als je dan even later met een biertje in de hand de zonsondergang ziet is het toch echt genieten.
Een dag later waren we toch echt toe aan verkoeling en besloten we om naar het hoger gelegen plaatsje Pyin Oo Lwin te gaan. De trein vertrok enkel om vier uur in de ochtend als het nog donker is, dus naar de stopplaats voor de gezamenlijke pickups. Na vijf minuutjes kwam er één aanrijden, vol met zakken waar normaal je benen kunnen. Dus in kleermakerszit er bovenop. We dachten dat het zo wel vol zat, maar nee toen er een familie ook die kant op moest met nog eens tien grote zakken, geen probleem in- en opladen maar. Ik was zelf maar voorin gaan zitten naast een klein vrouwtje en Falco kon gelukkig aan het uiteinde achterin zitten zodat hij nog wat beenruimte had.
Met al dat gewicht begon ik me af te vragen of we wel vooruit zouden komen, dat ging nog wel, maar in de bergen werden we zelfs ingehaald door vrachtwagens omdat het zo traag ging. Falco vertelde later dat de bijrijder zelfs uit de auto was gesprongen met een kei voor het geval we in een bocht achteruit zouden gaan…
Vlakbij Pyin Oo Lwin ligt de Asakin waterval en we waren ondertussen wel aan verkoeling toe. Met z’n tweeën op een motortaxi dus daarheen (het was het dagje wel van opgepropte ritjes, niet te vergelijken met enige Nederlandse veiligheidsmaatregel). Voor je bij de waterval bent moest je blijkbaar eerst stijl naar beneden lopen. Halverwege was er een kleine waterval waar we even gezwommen hebben, maar toen moesten we nog 20 minuten naar beneden verder. Ik dacht vooral aan de enorme klim weer terug… Maar eenmaal aangekomen bij de waterval was deze wel indrukwekkend. Met een beetje klauteren konden we nog best dichtbij komen en koelden we af van alle waterdruppels. De klim terug viel gelukkig mee en na 50 minuten stonden we weer boven.
Weer op de brommer en door naar de botanische tuin, een van de hoogtepunten van het plaatsje. Daar aangekomen vonden we het echt jammer dat we nog maar zo weinig tijd over hadden, want de laatste pickup terug zou al in een uur gaan. In sneltreinvaart een gedeelte van de tuinen bekeken, en helaas ook het zwembad moeten overslaan. Tip voor mensen die willen gaan, trek er een hele dag voor uit.
De pickup terug was gelukkig een stuk leger. Met het beetje Engels dat de chauffeur kon vertelde hij dat hij misschien iets langzamer reed maar dat het een gevaarlijke weg was met veel ongelukken. Dat bleek ook wel toen we langs een vrachtwagen reden die, gelukkig voor hem, slechts een geul in de berm was ingereden in plaats van de afgrond aan de andere kant.
Morgen de bus naar Thazi!
https://goo.gl/photos/Knn8A1ExEK8givqi6
Aan het eind van de middag zijn we naar een winkelcentrum geweest (waar ook airco was) en daar zagen we een hele rij mensen met een papiertje in hun hand. Wat bleek, ze zaten allemaal te wachten voor een afspraak met de opticien. Toen bedachten we ons ook dat we eigenlijk helemaal geen mensen met een bril gezien hebben in het hele land, en dit ook de enige brillenzaak was die we waren tegen gekomen. Nu weet ik niet of de ogen van de Birmezen zoveel beter zijn dan die van de Nederlanders, maar het is wel een apart verschil.
In de nacht heeft het geregend dus was het de volgende dag gelukkig iets koeler en konden we de stad verkennen. Het plan was om te gaan fietsen, maar de fietsen van het hotel waren allemaal “uitgeleend” (volgens mij hadden ze helemaal geen fietsen aan de blikken van de receptioniste te zien). Maar goed, op straat stopte er snel een pickup en na wat onderhandelen wilde hij ons wel voor een paar uur door de stad rijden.
De eerste stop was het paleis. Dit ligt midden in een fort met een muur van 2 x 2 KM! We dachten eerst dat gaat nog wel even duren voor we dat bezocht hebben, maar blijkbaar is een groot gedeelte nog steeds militair actief en mogen toeristen daar niet komen. Dus met de auto werden we naar het midden gereden waar het oude paleis staat en daar mochten we dan rondlopen. Het paleis zelf en de gebouwen erbij zijn allemaal gemaakt van donker hout. Net als de troon die beschilderd is met goudverf. Hier vroegen we een mevrouw of ze een foto van ons kon maken. Dit interpreteerde ze eerst of ik met haar op de foto wilde, maar daarna heeft ze toch een foto van ons gemaakt voor de troon. Of in ieder geval, tussen haar vingers door zie je ons net staan. Zelf was ze in ieder geval zeer trots op deze prachtige foto :P
Bij het paleis was ook een klein museum waar een paar prachtige houtsnijwerken tentoongesteld waren. Hier zagen we ook een soort van haarpin waarin vrouwen vroeger hun afgeknipte haar stopten en dit offerden in een pagode.
De volgende stop was een oud klooster, weer van hout. Deze was ondertussen helemaal zwart uitgeslagen maar je kon het mooie houtsnijwerk nog wel zien. Het bordje “Ladies are not allowed to enter” was dan weer een stuk moderner… Nu al een paar keer gezien dat vrouwen niet helemaal bij de Boeddha mogen komen, maar op zo’n drie meter ervandaan worden gehouden. Net naast het klooster was nog een balzaal van een tempel, met daaronder een soort van tot parkeerruimte gerenoveerde ruimte. Het gevoel van een tempel was daardoor enigszins verdwenen, maar wel veel ruimte zeg maar.
Vervolgens door naar de Kuthodow pagode die over het grootste boek ter wereld beschikt, namelijk elke bladzijde is in een marmeren steen gegraveerd en in zijn eigen minipagode geplaatst; 729 in totaal! Het boek is de complete Tripitaka, de collectie vroegste geschriften van het boeddhisme. We zagen hier ook nog hele schattige puppy’s, maar toen Falco die wilde aaien kwam er een andere hond aan die toch gevaarlijk begon te grommen. Het blijft steeds oppassen hier met de hoeveelheid straathonden.
We hadden ondertussen wel genoeg tempels gezien, dus tijd voor het letterlijke hoogtepunt: Mandalay Hill. Op dat moment waren we wel blij dat we in de auto zaten, anders hadden we of omhoog moeten ploeteren met de fiets of de hele berg op blote voeten beklimmen via de vele trappetjes. Boven hadden we een mooi uitzicht over de stad en het gebied eromheen, en ook de pagode zelf was zeer kleurrijk.
Na de siësta hadden we de man weer gebeld en bracht hij ons naar de Mahamuni tempel. Dit is een zeer heilige plaats, want men gelooft dat een gedeelte van Boeddha’s ziel hier is. Het hoofd van het grote gouden Boeddha beeld wordt dan ook elke morgen opgepoetst, en op de rest van zijn lichaam plakken (weer enkel de mannen) nieuwe gouden stukjes, zodat het ondertussen een nogal vervormde bolle Boeddha is geworden.
Dit waren wel weer genoeg tempels, dus op naar de volgende bezienswaardigheid: de U Bein brug. Dit is een houten brug die je vaak op plaatjes van Myanmar terug ziet. Je moet goed opletten waar je je voeten neerzet, maar als je dan even later met een biertje in de hand de zonsondergang ziet is het toch echt genieten.
Een dag later waren we toch echt toe aan verkoeling en besloten we om naar het hoger gelegen plaatsje Pyin Oo Lwin te gaan. De trein vertrok enkel om vier uur in de ochtend als het nog donker is, dus naar de stopplaats voor de gezamenlijke pickups. Na vijf minuutjes kwam er één aanrijden, vol met zakken waar normaal je benen kunnen. Dus in kleermakerszit er bovenop. We dachten dat het zo wel vol zat, maar nee toen er een familie ook die kant op moest met nog eens tien grote zakken, geen probleem in- en opladen maar. Ik was zelf maar voorin gaan zitten naast een klein vrouwtje en Falco kon gelukkig aan het uiteinde achterin zitten zodat hij nog wat beenruimte had.
Met al dat gewicht begon ik me af te vragen of we wel vooruit zouden komen, dat ging nog wel, maar in de bergen werden we zelfs ingehaald door vrachtwagens omdat het zo traag ging. Falco vertelde later dat de bijrijder zelfs uit de auto was gesprongen met een kei voor het geval we in een bocht achteruit zouden gaan…
Vlakbij Pyin Oo Lwin ligt de Asakin waterval en we waren ondertussen wel aan verkoeling toe. Met z’n tweeën op een motortaxi dus daarheen (het was het dagje wel van opgepropte ritjes, niet te vergelijken met enige Nederlandse veiligheidsmaatregel). Voor je bij de waterval bent moest je blijkbaar eerst stijl naar beneden lopen. Halverwege was er een kleine waterval waar we even gezwommen hebben, maar toen moesten we nog 20 minuten naar beneden verder. Ik dacht vooral aan de enorme klim weer terug… Maar eenmaal aangekomen bij de waterval was deze wel indrukwekkend. Met een beetje klauteren konden we nog best dichtbij komen en koelden we af van alle waterdruppels. De klim terug viel gelukkig mee en na 50 minuten stonden we weer boven.
Weer op de brommer en door naar de botanische tuin, een van de hoogtepunten van het plaatsje. Daar aangekomen vonden we het echt jammer dat we nog maar zo weinig tijd over hadden, want de laatste pickup terug zou al in een uur gaan. In sneltreinvaart een gedeelte van de tuinen bekeken, en helaas ook het zwembad moeten overslaan. Tip voor mensen die willen gaan, trek er een hele dag voor uit.
De pickup terug was gelukkig een stuk leger. Met het beetje Engels dat de chauffeur kon vertelde hij dat hij misschien iets langzamer reed maar dat het een gevaarlijke weg was met veel ongelukken. Dat bleek ook wel toen we langs een vrachtwagen reden die, gelukkig voor hem, slechts een geul in de berm was ingereden in plaats van de afgrond aan de andere kant.
Morgen de bus naar Thazi!
https://goo.gl/photos/Knn8A1ExEK8givqi6
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
