Het reizen is weer begonnen: Myanmar!

Tijdens onze rit naar het Thaise grensplaatsje Mae Sot moesten we al een paar keer stoppen voor paspoortcontrole, maar de dag daarna was het toch tijd voor de echte: de grensovergang naar Myanmar. De taxi zette ons af aan het begin van de brug waar vele loketten waren, maar slechts een voor buitenlanders en Thai, dus even wachten. Een paar vragen en een stempeltje verder en we konden de vriendschapsbrug oplopen naar de overkant. Halverwege vraag je je af of het niet makkelijker was om gewoon met het kleine bootje beneden over te varen, maar goed de juiste stempels zijn wel handig voor later.

Aan de andere kant eerst weer papieren invullen, meenemen naar een kantoortje, inleveren, foto maken, stempel in het paspoort en welkom in Myanmar! We werden al meteen aangesproken door een taxichauffeur die ons wel verder wilde brengen, maar eerst geld wisselen. Je kan wel geld pinnen, maar niet elke automaat werkt (zo ook hier) dus we hadden de nodige dollars mee. Wat je ook meteen merkte was dat we weer terug waren in de chaos en het zelf uitzoeken van Nepal. De vakantie was over, het reizen ging weer beginnen.

Met geld op zak en wat rondgevraagd te hebben was er een gedeelde taxi die naar onze bestemming Mawlamyine zou gaan. Twintig minuten wachten in de hitte en we vertrokken. Nou ja, voor 100 m want toen moest er eerst geld afgegeven worden. Maar toen toch echt. Voor 500 m. Toen moesten er tien zakken en tassen in de auto gepropt worden en kwam er nog een passagier bij. Twintig minuten later en we gaan! Voor 300m want toen moest er natuurlijk nieuwe betelnut ingeslagen worden. Al rochelend en konden we toen toch echt beginnen aan de rit.

Wat meteen opviel was dat in Myanmar de mensen wel rechts rijden. Aangezien het een Britse kolonie was geweest hadden we hier toch verwacht dat ze links reden. Maar terwijl ze dus rechts rijden heeft 80% van de voertuigen het stuur ook rechts zitten. Oftewel, weinig overzicht bij het inhalen. Scheelt dat het niet zeer druk is op de weg. Er zijn maar weinig personenauto’s hier. In plaats daarvan hebben de meeste mensen een scooter waar ze meestal met twee of meer opzitten. Hier worden ook grote afstanden mee afgelegd hebben we gemerkt. Verder verplaatsen mensen zich vooral met bussen en gedeelde taxi’s. Het inhaalsysteem heb ik nog niet helemaal door, maar gaat meestal gepaard met veel getoeter en knipperende lichten (niet per se de richtingaanwijzers, kan ook groot licht aan en uit zijn).

Na een uur hadden we lunchpauze en kregen we onze eerste Birmese maaltijd met verschillende bakjes (zie vorige blog). We hobbelden een tijdje door over een onverharde weg, gelukkig met airco en draaiden toen de asfaltweg op. Hier stopten we eerst om de auto te laten schoonspuiten. Na al dat rode stof kon dat inderdaad geen kwaad (geen idee waarom, maar de meeste auto’s hier zijn wit, handig met die wegen..).

In Mawlamyine werden we afgezet bij ons hotel en waren we op tijd voor de zonsondergang vanaf de grote pagode op de heuvel. De pagode was prachtig en er stonden verschillende Boeddha beelden. Ik moest de eerste keer wel mijn lachen inhouden want de Boeddha was versierd met allemaal gekleurde en knipperende lampjes. Het leek mij toch niet zo gepast bij zo’n plek maar we hebben ondertussen vele van dit soort versieringen gezien, met als toppunt een ronddraaiend platform met bakjes waar je geld in kan gooien als donatie. Ik kreeg het idee van een gokspel ;)

Bij de pagode zagen we ook de andere tien toeristen die op dat moment in Mawlamyine waren en werden we weer verschillende keren op de foto gezet zoals in India. Dan merk je toch dat er nog maar weinig toeristen zijn in Myanmar. Op de terugweg van de pagode namen we een andere weg, maar deze bleek uit te komen in een klooster. Gelukkig was er een jonge monnik zo aardig om ons er weer uit te leiden en zo stonden we snel bij de avondmarkt naast de rivier.

Behalve nog meer tempels en Boeddha’s was er verder niet veel meer te doen en besloten we om de volgende ochtend met de boot naar Hpa-An te gaan. Dit wordt beschreven als een van de toeristische attracties, maar als je aankomt bij de boot (naast een paar hutjes waar je bij het water komt door een klein straatje) voelt dit toch iets anders. We bleken ook de enigen te zijn die dag en zo zaten we even later als een koningspaar in onze privéboot onder een afdakje op twee plastic stoelen. Dit gevoel werd onderweg nog versterkt door alle kinderen die begonnen te zwaaien. Nog even en we waren gaan wuiven in plaats van gewoon terug zwaaien.

De tocht over de rivier was prachtig. Uitgestrekte velden, bergen met stoepa’s, vissersbootjes en dorpjes gleden voorbij. Helaas ook olievlekken van de oude dieselboten die zand aan het baggeren waren. Gelukkig zijn er verschillende projecten opgestart om mensen bewuster te maken van afval en hoe hiermee om te gaan, hopelijk is dit op tijd om de mooie natuur hier in tact te houden.

Na een ruime twee uur kwamen we aan in Hpa-An waar we in ons hotel door de meest vriendelijke dame en haar familie werden begroet. We kregen meteen een bordje met watermeloen en een uitleg over de omgeving. Voor de lunch wilden we naar het meer lopen en vanwege de warmte kregen we twee waaiers mee, die konden we zeker gebruiken bij 40 graden! We hadden misschien beter een taxi kunnen nemen, maar de wandeling om het meer was erg mooi met uitzicht op een berg. Het restaurant had een tuin waar we in de schaduw rustig wat uurtjes hebben doorgebracht.

Hpa-An is verder een klein dorpje met een goede sfeer en mensen groeten je steeds vriendelijk. Verder hebben we hier nog wat verschillende hapjes geproefd: hartige poffertjes, pannenkoeken en een ramboetan (vrucht die lijkt op een aardbei met lange haren en van binnen smaakt als een lychee). Na de zonsondergang bij de rivier, en voor de verrassing weer een pagode, hebben we gegeten en verder weinig meer gedaan. Want de volgende dag moesten we weer vroeg op voor een lange busrit. Op naar Yangon!

https://goo.gl/photos/wbU8DjX5jDb65522A